تاثير آموزش خود دلگرم سازي بر تاب آوري و مثلث روان شناختي دختران داراي والدين معتاد

آموزش دلگرم سازي يکي از انواع آموزش هاي خانواده است که بر اساس روان شناسي فردي بنا شده است. اين پژوهش باهدف اثربخشي آموزش خود دلگرم سازي بر تاب آوري و مثلث شناختي دختران ۱۴ تا ۲۰ ساله داراي والدين معتاد، صورت گرفت. پژوهش حاضر، نيمه آزمايشي و در قالب پيش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. شرکت کنندگان تعداد ۳۰ نفر بودند که از ميان کليه دختران ۱۴ تا ۲۰ ساله داراي والدين معتاد ساکن شهرستان ورامين انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و کنترل قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوري (کانر و ديويدسون) و پرسشنامه مثلث شناختي (گرينينگ و همکاران) بودند.

يافته هاي به دست آمده از آزمون تحليل کواريانس نشان داد که آموزش خود دلگرم سازي، تفاوت معني داري را در تاب آوري و مثلث شناختي بين دو گروه موردمطالعه نشان داد. آموزش خود دلگرم سازي به عنوان يک مهارت، موجب افزايش تاب آوري و بهبود و کاهش نگرش هاي منفي دختران داراي والدين معتاد نسبت به خود، دنيا /ديگران و آينده (مولفه هاي مثلث شناختي) شد.

تاثير آموزش خود دلگرم سازي بر تاب آوري و مثلث روان شناختي دختران داراي والدين معتاد

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *