رابطه بين سخت رويي و خودکارآمدي با نقش ميانجي گري تاب آوري در کارکنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران

زمينه و هدف: هدف پژوهش حاضر تبيين مدل رابطه بين سخت رويي و خودکارآمدي با نقش ميانجي گري تاب آوري در کارکنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران بوده است. روش شناسي: روش پژوهش از نظر هدف، کاربردي و از نظر ماهيت و روش توصيفي و از نوع هم بستگي بود. جامعه مورد مطالعه، کارکنان فرماندهي انتظامي استان چهارمحال و بختياري بوده است که براي تعيين حجم نمونه بر اساس جدول گرجسي-مورگان تعداد ۱۱۳ نفر به صورت تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش شامل سه پرسش نامه خودکارآمدي شرر و همکاران (۱۹۸۲)، سخت رويي کوباسا و همکاران (۱۹۷۹)، تاب آوري کانر و ديويدسون (۲۰۰۳)، بوده است که روايي و پايايي ابزار با استفاده از آلفاي کرونباخ مورد تأييد قرار گرفت. يافته ها: تحليل رگرسيون و بررسي ضرايب هم بستگي نشان داد که سخت رويي با خودکارآمدي رابطه مثبت و معناداري دارد. متغير سخت رويي با تاب آوري رابطه مثبت و معني دار دارد. بين تاب آوري و خودکارآمدي کارکنان رابطه مثبت و معني داري وجود دارد.

نتيجه گيري: سخت رويي کارکنان نيروي انتظامي مي تواند با خودکارآمدي آنها رابطه داشته باشد و ابعاد تاب آوري نيز مي تواند در اين رابطه نقش واسطه اي ايفا کند. متغير تاب آوري در ارتباط بين متغير برون زاي سخت رويي با متغير درون زاي کارآمدي نقش واسطه گري دارد و تاب آوري به طور غير مستقيم بر خودکارآمدي تأثيرگذار است.

رابطه بين سخت رويي و خودکارآمدي

با نقش ميانجي گري تاب آوري در کارکنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *