رابطه روان بنه هاي سازش نايافته اوليه و الگوي پنج عاملي شخصيت با ميزان تاب آوري در پرستاران

حقيقات به ارتباط بين الگوها و خصوصيات شخصيتي انسان ها اشاره دارد. با توجه براين آيا مي توان تاب آوري را بر اساس روان بنه ها پيش بيني کرد؟ هدف: اين پژوهش باهدف پيش بيني تاب آوري بر اساس روان بنه هاي سازش نايافته اوليه و الگوي پنج عاملي شخصيت در پرستاران شاغل در بيمارستان هاي دولتي تهران انجام شد. روش: روش تحقيق، توصيفي و از نوع همبستگي است. در اين تحقيق ۲۰۰ پرستار در بيمارستان هاي دولتي تهران بر اساس روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. به منظور تحليل داده ها از آمار استنباطي شامل تحليل رگرسيون چندگانه و آزمون ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. ابزار مورداستفاده براي سنجش متغيرها عبارت بود از: فرم کوتاه روان بنه يانگ (۱۹۹۸)، پرسشنامه نئو فرم کوتاه (۲۰۰۴) و پرسشنامه تاب آوري کانر و ديويدسون (۲۰۰۳) يافته ها: با استفاده از روش تحليل رگرسيون چندگانه و آزمون ضريب همبستگي پيرسون، رابطه متغيرهاي روان آزردگي گرايي و روان بنه هاي سازش نايافته اوليه با تاب آوري، منفي و معنادار (۰۵/۰P<) و رابطه برون گردي، گشودگي به تجربه و مسئوليت پذيري با تاب آوري، مثبت و معنادار است (۰۵/۰P<).

نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد که با افزايش روان آزردگي گرايي و روان بنه هاي سازش نايافته اوليه از تاب آوري کاسته و همچنين با افزايش برون گردي، گشودگي به تجربه و مسئوليت پذيري، تاب آوري افزايش مي يابد. هم‍ چنين نتايج نشان داد که روان بنه هاي سازش نايافته اوليه، داراي بيشترين تأثير بر تاب آوري است.

رابطه روان بنه هاي سازش نايافته اوليه و الگوي پنج عاملي شخصيت با ميزان تاب آوري در پرستاران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *