نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن

تاب آوري و سن دو متغير مهمي هستند که در سازگاري بيماران با بيماري شان نقش دارند، بنابراين پژوهش حاضر، با هدف بررسي نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن صورت گرفت.
موارد و روش ها: در يک مطالعه توصيفي و از نوع هم بستگي ۱۵۴ نفر (۶۴ مرد و ۹۰ زن) بيمار درد مزمن مراجعه کننده به کلينيک درد بيمارستان امام خميني به روش نمونه گيري داوطلبانه انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس تاب آوري، فرم کوتاه مقياس افسردگي، اضطراب، استرس و پرسش نامه ناتواني جسماني پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده، با استفاده از ضريب هم بستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه تحليل شدند.
نتايج: نتايج ضريب هم بستگي نشان داد که تاب آوري با اضطراب، افسردگي، تنيدگي و ناتواني جسماني رابطه منفي معناداري داشت و سن با ناتواني جسماني رابطه مثبت معنادار داشت. همچنين نتايج نشان داد که تاب آوري به صورت منفي اضطراب، افسردگي، تنيدگي و ناتواني جسماني را پيش بيني مي کند و سن نيز مي تواند به صورت مثبت ناتواني جسماني را پيش بيني کند.
نتيجه گيري: بر اساس اين پژوهش مي توان به نقش تاب آوري به عنوان عاملي محافظت کننده در سازگاري با درد مزمن اشاره کرد. اين مساله نيز قابل توجه است که افراد مسن تر محدوديت هاي کارکرد جسماني بيشتري را در هنگام ابتلا به درد مزمن نشان مي دهند که بايد در طراحي درمان هاي دارويي و غيردارويي براي بيماران درد مزمن آن را در نظر داشت.

نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *