نقش عوامل فردي و بافتي در پيش بيني تاب آوري كودكان و نوجوانان مراكز شبه خانواده

تاب آوري به عنوان يكي از سازه هاي روانشناسي مثبت، در گستره پژوهش هاي روانشناسي جايگاه ويژهاي يافته است. هدف كلي پژوهش حاضر، بررسي نقش ويژگي هاي فردي و بافتي در پيش بيني تاب آوري كودكان و نوجوانان مقيم در مراكز شبه خانواده بود.

روش:پژوهش حاضر مقطعي-توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش را تمامي دختران و پسران سنين نه تا هجده سال(صد و چهل نفر)، مقيم در مراكز شبه خانواده استان اصفهان در سال ۱۳۹۵تشكيل داده اند. نمونه مورد مطالعه صد نفر از كودكان و نوجوانان مراكز شبه خانواده بودندكه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. به منظور جمع آوري داده ها از مقياس هاي تاب آوري كودكان و نوجوانان،پرسشنامه دلبستگي به همسالان مقياس عزت نفس حيطه هاي خاص(فرم كوتاه)، آزمون ماتريس هاي پيش رونده ريون و پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون همبستگي و رگرسيون تجزيه و تحليل شدند.

نتايج نشان داد، متغيرهاي دلبستگي به همسالان و عزت نفس پيش بيني كننده هاي مثبت تاب آوري و مدت زندگي قبلي با مادر، سن پيش بيني كننده منفي تاب آوري كودكان و نوجوانان مراكز شبه خانواده بودند. متغير هاي سن و مدت زندگي قبلي با مادر پيش بيني كننده هاي مثبت در آسيب پذيري و دلبستگي به همسالان، عزت نفس پيش بيني كننده هاي منفي آسيب پذيري كودكان و نوجوانان مراكز شبه خانواده بودند.

بحث و نتيجه گيري: یافته هاي پژوهش حاضر، علاوه بر كمك به غناي مباحث نظري حوزه تاب آوري، با شناسايي عوامل فردي و بافتي پيش بيني كننده تاب آوري كودكان و نوجوانان مراكز شبه خانواده مي تواند براي مراكز و سازمان هاي حمايتي-درماني و خدماتي-پذيراي كودكان و نوجوانان بي سرپرست يا بدسرپرست، تاثير كاربردي قابل توجهي داشته باشد.

نقش عوامل فردي و بافتي در پيش بيني تاب آوري كودكان و نوجوانان مراكز شبه خانواده

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *