پيش بيني درد زايمان بر اساس سخت رويي روان شناختي، حمايت اجتماعي و تاب آوري

زايمان علاوه بر اينکه يک شرايط تنش زا براي فرد باردار به حساب مي آيد، يک پديده مهم در زندگي مادر مي باشد و درد ناشي از آن غيرقابل اجتناب بوده و در خانم هاي نخست زا نيز شديدتر و طولاني تر است. با توجه به ناخوشايندي درد زايمان، بررسي و شناخت متغيرهاي تاثيرگذار بر آن، اهميت دارد.
روش بررسي: اين تحقيق از نوع همبستگي است که براي اجراي آن از بين زنان نخست زايي که براي زايمان به بيمارستان شهداي خليج فارس بوشهر در بازه ي زماني بين اسفند ۹۴ تا خرداد ۹۵ مراجعه کرده و واجد شرايط تعريف شده در اهداف تحقيق بودند، تعداد ۱۲۰ نفر به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از مقياس ارزيابي تغييرات رفتاري در برابر درد (
PBI)، مقياس درجه بندي عددي- بصري درد (VAS)، پرسشنامه سرسختي روان شناختي اهواز (AHI)، مقياس تاب آوري کانر و ديويدسون (CD-RISC) و مقياس سنجش حمايت اجتماعي فيليپس مورد ارزيابي قرار گرفتند. داده ها با روش ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون خطي به روش هم زمان و همچنين گام به گام با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزيه وتحليل آماري قرار گرفت.
يافته ها: يافته ها نشان دادند که سرسختي روان شناختي، حمايت اجتماعي و تاب آوري قادر به پيش بيني تغييرات مربوط به شدت رفتاري و بصري احساس درد زايمان در زنان نخست زا مي باشند، به طوري که اين متغيرها اثر مثبت بر درد زايمان زنان نخست زا دارند.
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش به نظر مي رسد ارتقاء متغيرهاي تاب آوري، سرسختي روان شناختي و حمايت اجتماعي، در يک زن باردار مي تواند در مديريت درد موثر بوده و از طريق غلبه بر هيجان هاي منفي و ترس تجربه خوشايندي را براي زن فراهم سازد و بر ترجيح آن ها به روش زايمان طبيعي نسبت به سزارين، تاثير گذارد.

پيش بيني درد زايمان بر اساس سخت رويي روان شناختي، حمايت اجتماعي و تاب آوري در زنان نخست زاي شهر بوشهر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *