کتاب تاب آوری و فرزندپروری ، فصل دومی برای تمام فصول

کتاب تاب آوری و فرزندپروری ، فصل دومی برای تمام فصول با ترجمه محمدرضا مقدسی و فاطمه رمضانی وبا ویراستاری طیبه سرلک در ۸۰ صفحه توسط نشر پروچستا در کتابخانه ملی ایران ثبت و انشااله بزودی در اختیار علاقه مندان قرار خواهد گرفت .

در این کتاب از تاب آوری  بعنوان فرایندی  آموزشی که در برگیرنده سازگاریهای مثبت در شرایط دشوار و رشد در شرایط ناگوار با تکیه بر تجربیات و مشاهدات صحبت شده است . این امر بدین معناست که می توان این خصیصه را ایجاد کرده و پرورش داد. بدیهی است که پرورش این دیدگاه از کودکی اثربخش تر بوده و سبب ایجاد منابع حمایتی قوی تر و پایدارتر در فرد می شود.  در کتاب تاب آوری و فرزند پروری با تعاریف متعدد تاب آوری و مصیبت وهم چنین  ابعاد و جنبه های های مختلف آن آشنا خواهید شد. پس از آن، جایگاه تاب آوری و مفاهیم موجود در تاب آوری کودکان مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

تمامی مطالب عنوان شده در این کتاب با تکیه بر پژوهش های انجام شده در حیطه تاب آوری کودکان می باشد. در ادامه، شواهد تجربی در زمینه تاب آوری کودکان و نوجوانان ذکر شده که این شواهد در سه سطح فردی و درونی، خانوادگی و محیطی، تاب آوری کودکان و نوجوانان را بررسی می نماید. همچنین در این کتاب در زمینه تاب آوری والدین صحبت می شود و بر نقش حیاتی والدین در شکل گیری و تقویت تاب آوری در کودکان و نوجوانان تأکید شده است. علاوه بر این عواملی را که در فرایند تأثیرگذاری والدین بر تاب آوری کودکان و نوجوانان نقش ایفا می کند، مطرح شده است. در انتها، ارزیابی نقادانه ای از تاب آوری ارائه شده که به بررسی نقاط قوت و ضعف رویکرد تاب آوری اشاره کرده است. این کتاب راهنمای مناسبی در زمینه تاب آوری کودکان در حیطه پژوهش، سیاست گزاری و عمل باشد.

این کتاب  بعنوان یک پژوهشنامه کاربردی به والدین ، معلمان و مربیان ، مشاوران و روانشناسان ، مددکاران اجتماعی و کنشگران عرصه های تربیتی و سازمانهای متولی در حوزه کودک و نوجوان  وتمامی پژوهشگران حوزه های علوم رفتاری ، اجتماعی و انسانی توصیه میگردد.

تأثیر آموزش تاب آوری بر سبک‌های مقابله ای و خوش بینی کودکان بی سرپرست و بدسرپرست

زمینه و هدف: بی­ سرپرستی و بدسرپرستی همواره اثرات روانی و تربیتی منفی بر کودکان داشته است.  هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش تاب ­آوری بر سبک‌های مقابله­ ای و خوش­بینی کودکان بی­ سرپرست و بدسرپرست بود.
روش: این پژوهش به روش شبه ‏آزمایشی با طرح پیش‏ آزمون- پس ‏آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‏ آماری شامل تمامی دختران  ۱۲ تا ۱۶ ساله بی­­ سرپرست و بدسرپرست ساکن در مراکز نگهداری این کودکان در شهر اردبیل در سال ۱۳۹۵ بودند که از میان آنها ۳۰ نفر به‌طور تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) جای دهی شدند. شرکت ‏کنندگان گروه آزمایش، آموزش تاب­ آوری را طی ۹ جلسه دریافت نمودند. برای جمع‏ آوری داده ‏ها از پرسشنامه سبک‌های مقابله (پاکر و اندلر،۱۹۹۰) و خوش­بینی (شی­یر، کارور و بریج، ۱۹۹۴) استفاده شد و برای تحلیل داده‏ ها از آزمون تحلیل کوورایانس تک ­متغیره و چندمتغیره استفاده گردید.
یافته ­ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که تفاوت آماری معنی­ داری بین میانگین نمرات پس ­آزمون دو گروه در سبک‌های مقابله ­ای مسئله ­مدار ۰/۰۵۰۵/۰>P، ۱۵/۱۶=F)، هیجان­ مدار (۰/۰۵>P، ۳۶/۹=F) و خوش­ بینی (۰۱/۰>P،۲۱/۲۴=F) وجود داشت ولی در سبک مقابله اجتنابی (۰/۰۵<P، ۴۵/۱=F) تأثیر معناداری یافت نشد.
نتیجه­ گیری: با توجه به یافته ­های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که آموزش تاب­ آوری با افزایش انعطاف ­پذیری و بهبود سلامت روان‌شناختی منجر به افزایش سبک‌های مقابله ­ای کارآمد و خوش­ بینی در کودکان بی­ سرپرست و بدسرپرست شده است بنابراین می‌توان از آموزش تاب­ آوری در جهت ارتقاء سلامت روانی و اجتماعی افراد استفاده نمود.

تأثیر آموزش تاب آوری بر سبک‌های مقابله ای و خوش بینی کودکان بی سرپرست و بدسرپرست