رابطه بین ابعاد سلامت روانشناختی پرستاران با تاب آوری بیماران

سلامت روانشناختی به مفهوم تامین و ارتقا سلامت روانی فردی و اجتماعی، پیشگیری از ابتلا و درمان مناسب بیماری های روانی و توانبخشی بیماران روانی است. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین ابعاد سلامت روانشناختی پرستاران با تاب آوری بیماران بخش های جراحی است.

مواد و روش ها

این پژوهش به روش توصیفی-همبستگی با ماهیت کاربردی در سال ۱۳۹۸ انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران بخش های جراحی بیمارستان نمازی شیراز بود که با استفاده از فرمول کوکران عداد ۱۱۵ نفر از بیماران به عنوان نمونه انتخاب شدند. روش نمونه گیری به صورت تصادفی ساده بود و فرم رضایت آگاهانه شرکت در تحقیق نیز از نمونه نیز اخذ گردید. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه استاندارد فلاح (۱۳۹۸) برای سنجش سلامت روانشناختی و پرسشنامه استاندارد کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) برای سنجش تاب آوری می باشد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از شبکه های عصبی مصنوعی و آزمون اسپیرمن استفاده گردید. همچنین آنالیزهای آماری با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۲  انجام شد.

یافته ها

میانگین نمرات ارزیابی بیماران از متغیر سازگاری هیجانی ۷۱/ ۴ از نمره ۵ با انحراف معیار ۰۳/۱، هوش هیجانی ۴۵/۴ با انحراف معیار ۱۱/۱، سازگاری اجتماعی۳۱/۴ با انحراف معیار ۱۰/۱، عوامل محیطی ۱۸/۴ با انحراف معیار ۱۵/۱، ارتباطی-اجتماعی ۰۷/۴ با انحراف معیار ۱۷/۱ و تاب آوری ۷۵/۴ با انحراف معیار ۰۲/۱ محاسبه شد.

نتیجه گیری:

بین ابعاد سلامت روانشناختی با تاب آوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، بنابراین با  بهبود، تقویت و توسعه ابعاد سلامت روانشناختی پرستاران می توان میزان تاب آوری بیماران را در مقابله با درد افزایش داد.

رابطه بین ابعاد سلامت روانشناختی پرستاران با تاب آوری بیماران

رابطه تاب آوری و رشد پس از سانحه در بیماران تحت همودیالیزشهر کرج در سال ۱۳۹۷

فرآیند دیالیز فشارهای جسمانی و روانی زیادی را بر بیماران وارد می کند. از این رو شناسایی عواملی که بتوانند از بیماران در مقابل این فشارها محافظت کنند ضروری به نظر می رسد. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین تاب آوری و رشد پس از سانحه بود.

مواد و روش ها

این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. به این منظور از بین کلیه بیماران مراجعه کننده به مراکز دیالیز شهر کرج در سال ۱۳۹۷ تعداد ۲۱۹ بیمار به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسش نامه های تاب آوری کانر و دیویدسون(۲۰۰۳) و رشد پس از سانحه تدسچی و کالهان(۱۹۹۶) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و آزمون معناداری ضریب همبستگی توسط نرم افزار ۲۵.vol SPSS تجزیه و تحلیل شد.

یافته های پژوهش

۷/۵۵ درصد از شرکت کنندگان مرد و ۳/۴۴ درصد آن ها زن بودند و میانگین سن آن ها ۸۴/۴۳ با انحراف معیار ۱۲/۹ سال بود. بین تاب آوری و رشد پس از سانحه رابطه مثبتی در سطح معناداری ۰۱/۰ وجود داشت (۵۲۳.۰=r). به طوری که تاب آوری توانست حدود ۲۷ درصد از تغییرات رشد پس از سانحه را تبیین کند. بحث و نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر نشان داد تاب آوری نقش مهم در رسیدن بیماران به رشد پس از سانحه دارد. از این رو پیشنهاد می شود مداخالت روان شناختی یا هدف ارتقای تاب آوری بیماران طراحی و در مراکز دیالیز اجرا شود.

رابطه تاب آوری و رشد پس از سانحه در بیماران تحت همودیالیزشهر کرج در سال۱۳۹۷

بررسی خودکارآمدی‎ ‎و‎ ‎تاب‌آوری‎ ‎در‎ ‎روابط‎ ‎حمایتگر‎ ‎خانواده‎ ‎در‎ ‎بیماران کاندید‎ ‎پیوند‎ ‎قرنیه

بررسی رابطه بین روابط حمایتگر خانواده و خودکارآمدی و تاب‌آوری در بیماران کاندید پیوند قرنیه می‌باشد.
روش پژوهش: تحقیق حاضر از نوع توصیفی، همبستگی است. نمونه‌ها به صورت تصادفی و از بین نابینایانی که کاندید پیوند قرنیه بوده‌اند، انتخاب شدند. در این تحقیق پرسشنامه‌های حمایت اجتماعی خانواده در بیماران مزمن، مقیاس خودکارآمدی مقابله با مشکلات و پرسشنامه تاب‌آوری کونور و دیویدسون استفاده شد و نتایج پرسشنامه‌ها مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.
یافته‌ها: پیش‌بینی خودکارآمدی و تاب‌آوری در روابط حمایتگر خانواده معنادار بود.
نتیجه‌گیری: ارتباط معناداری بین حمایت خانواده و دو مولفه خودکارآمدی و تاب‌آوری حاصل شد که نشان‌دهنده نقش حمایت‌های خانوادگی در بهبود کیفیت زندگی بیماران پیوند قرنیه می‌باشد.

بررسی خودکارآمدی‎ ‎و‎ ‎تاب‌آوری‎ ‎در‎ ‎روابط‎ ‎حمایتگر‎ ‎خانواده‎ ‎در‎ ‎بیماران کاندید‎ ‎پیوند‎ ‎قرنیه

نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن

تاب آوري و سن دو متغير مهمي هستند که در سازگاري بيماران با بيماري شان نقش دارند، بنابراين پژوهش حاضر، با هدف بررسي نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن صورت گرفت.
موارد و روش ها: در يک مطالعه توصيفي و از نوع هم بستگي ۱۵۴ نفر (۶۴ مرد و ۹۰ زن) بيمار درد مزمن مراجعه کننده به کلينيک درد بيمارستان امام خميني به روش نمونه گيري داوطلبانه انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس تاب آوري، فرم کوتاه مقياس افسردگي، اضطراب، استرس و پرسش نامه ناتواني جسماني پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده، با استفاده از ضريب هم بستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه تحليل شدند.
نتايج: نتايج ضريب هم بستگي نشان داد که تاب آوري با اضطراب، افسردگي، تنيدگي و ناتواني جسماني رابطه منفي معناداري داشت و سن با ناتواني جسماني رابطه مثبت معنادار داشت. همچنين نتايج نشان داد که تاب آوري به صورت منفي اضطراب، افسردگي، تنيدگي و ناتواني جسماني را پيش بيني مي کند و سن نيز مي تواند به صورت مثبت ناتواني جسماني را پيش بيني کند.
نتيجه گيري: بر اساس اين پژوهش مي توان به نقش تاب آوري به عنوان عاملي محافظت کننده در سازگاري با درد مزمن اشاره کرد. اين مساله نيز قابل توجه است که افراد مسن تر محدوديت هاي کارکرد جسماني بيشتري را در هنگام ابتلا به درد مزمن نشان مي دهند که بايد در طراحي درمان هاي دارويي و غيردارويي براي بيماران درد مزمن آن را در نظر داشت.

نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن

تدوین مدل ساختاری پیش بینی درد مزمن عضلانی ـ اسکلتی از طریق مهارت های مقابله ای، فاجعه آفرینی، ترس، شدت و ناتوانی درد

هــدف پژوهــش حاضــر تدویــن مــدل ســاختاری روابــط بیــن مهارتهــای مقابلــه ای، فاجعه آفرینــی، تــرس از درد بــر ســازگاری درد (شــدت و ناتوانــی درد) در بیمــاران مبتــلا بــه درد مزمــن عضلانــی ـ اســکلتی بــود. بیمـار مبتـلا به دردهـای مزمن عضلانی ـ اسـکلتی بـه روش نمونه گیری در دسـترس از میـان مراجعه کنندگان بـه کلینیک ها ۳۱۴ مـواد و روش هـا: Chronicدرد اصفهان و بر اسـاس تشـخیص متخصص درد انتخاب شـدند. این افراد با پاسـخ دادن به شـش پرسـش نامه خودکارآمدی در مقابل درد ( )، تـاب آوری کانـر و دیویدسـون Life-0rientation Questionnaire )، آزمـون جهت گیـری زندگـی ( Pain Self-Efficacy Questionnaire Tampa)، مقیـاس تـرس از حرکت (Pain catastrophizing Scale )، مقیـاس فاجعه آفرینـی درد ( Conner-Davidson Resilience Scale( ) در پژوهـش شـرکت VanKroff Graded Chronic Pain Scale ) و پرسـش نامه درجه بنـدی درد مزمـن ون کـروف ( scale kinesiophobia کردنـد. بـرای تحلیل داده ها از آزمون مدل سـازی معادلات سـاختاری اسـتفاده شـد.

یافته هــا: منابــع مقابلــه ای درد بــر فاجعــه آفرینــی اثــر معکــوس معنــادار، و فاجعــه آفرینــی بــر تــرس از درد و تــرس از درد بــر ســازگاری درد اثــر ). هــم چنیــن از نقــش واســطه ای فاجعــه آفرینــی در رابطــه بیــن منابــع مقابلــه ای و تــرس از درد و نقــش P>0/001مســتقیم معنــاداری داشــت ( واســطه ای تــرس از درد در رابطــه بیــن فاجعه آفرینــی و ســازگاری درد حمایــت شــد.

نتیجه گیــری: نتایــج ایــن پژوهــش نشــان داد کــه مهارت هــای مقابلــه ای درد نقــش محافظتــی در مقابــل فاجعــه آفرینــی، تــرس از درد، شــدت و ناتوانــی درد دارد.

تدوین مدل ساختاری پیش بینی درد مزمن عضلانی ـ اسکلتی از طریق مهارت های مقابله ای، فاجعه آفرینی، ترس، شدت و ناتوانی درد