مقایسه اثربخشی روش‌های مثبت درمانگری و مرور خویشتن بر افزایش بهزیستی روانی و تاب‌آوری دانشجویان مادر

هدف پژوهش، مقایسۀ اثربخشی روش‌های مثبت درمانگری و مرور خویشتن بر افزایش بهزیستی روانی و تاب‌آوری دانشجویان مادر بود. نمونۀ پژوهش شامل بیست‌وهفت نفر از دانشجویان مادر مشغول به تحصیل در دانشگاه الزهرا بود. آنها به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در سه گروه مرور خویشتن، مثبت درمانگری و گواه قرار گرفتند. بهزیستی روانی و تاب‌آوری هر سه گروه در سه فاصلۀ زمانی پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری به کمک پرسشنامه‌های بهزیستی روانی ریف (RSPWB-SF) و تاب‌آوری فرایبورگ (RSA) اندازه‌گیری شد. برای گروه نخست آزمایشی،روش‌های مثبت درمانگری طی هفت جلسه و برای گروه دوم آزمایشی، درمان مرور خویشتن طی شش جلسه آموزش داده شد. در این مدت گروه گواه هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از روش‌های آمار توصیفی و تحلیل کواریانس چند متغیره تحلیل شد.

تحلیل داده‌ها نشان دادمیانگین نمرات بهزیستی روانی در پس‌آزمون و پیگیری نسبت به پیش‌آزمون در گروه‌های مرور خویشتن و مثبت درمانگری در مقایسه با گروه گواه به‌صورت معناداری افزایش یافت؛ اما این اثر برای تاب‌آوری معنادار نشد؛ بنابر این یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت مداخله‌های مرور خویشتن و مثبت درمانگری اثر معناداری بر افزایش بهزیستی روانی دانشجویان مادر دارد. همچنین بین این دو روش در میزان اثربخشی بر بهزیستی روانی تفاوت معناداری وجود نداشت. این نتایج می‌تواند پشتوانه‌ای برای به‌کارگیری روش روان‌درمانی مثبت‌نگر یا روش مرور خویشتن برای ارتقاء سلامت روان و بهزیستی روانی دانشجویان مادر باشد.

مقایسه اثربخشی روش‌های مثبت درمانگری و مرور خویشتن بر افزایش بهزیستی روانی و تاب‌آوری دانشجویان مادر

مدل تاب آوری تحصیلی بر اساس شایستگی تحصیلی و رابطه معلم-شاگرد

هدف از این پژوهش تدوین و بررسی مدلی درباره تاب آوری تحصیلی بر اساس شایستگی تحصیلی و با میانجی گری رابطه معلم-شاگرد انجام گرفت. روش پژوهش از نوع همبستگی است و جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر و پسر ۱۱ تا ۱۳ ساله منطقه ۶ شهر تهران بود که در مقاطع تحصیلی ششم، هفتم و هشتم مشغول به تحصیل بوده و تعداد ۳۰۰ نفر از آن ها با استفاده از نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند.

ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه تاب آوری تحصیلی، پرسش نامه رابطه معلم – شاگرد و پرسش نامه شایستگی تحصیلی بود. یافته ها تأثیر کل شایستگی تحصیلی بر تاب آوری تحصیلی و رابطه معلم – شاگرد در سطح ۰۱/۰ و تأثیر کل رابطه معلم – شاگرد بر تاب آوری تحصیلی در سطح ۰۱/۰ معنادار شد. از این مدل ساختاری می توان برای پیش بینی و مداخله در مورد تاب آوری تحصیلی دانش آموزان نوجوان بهره جست تا از مصائب احتمالی ناشی از ضعف تاب آوری تحصیلی جلوگیری شود.

مدل تاب آوری تحصیلی بر اساس شایستگی تحصیلی و رابطه معلم-شاگرد

 

تاثیر روش درمانجو مداری راجرز بر تاب آوری دانش آموزان

هدف از اين پژوهش تعيين تاثير روش درمانجو مدار راجرز بر تاب آوري دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم مدارس دولتي شهر تهران در سال ۹۴-۱۳۹۳ و نمونه پژوهش شامل ۲۴۰ نفر از اين دانش آموزان بود كه از ميان مدارس به روش نمونه گيري دو مرحله اي انتخاب و همتاسازي شدند. سپس به صورت تصادفي ۴۰ نفر از دانش آموزاني كه تاب آوري آن ها پايين تر از ميانگين بود به طور تصادفي از دو مدرسه انتخاب و در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند (براي هر گروه ۲۰ نفر). جهت جمع آوري داده ها از پرسش نامه تاب آوري كونور و ديويدسون (۲۰۰۳) كه داراي ۲۵ سوال ۵ گزينه اي و روش درمانجو مداري راجرز طي ۸ جلسه، ۹۰ دقيقه اي اجرا شد. اين پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و مرحله پيگيري بود. جهت تحليل داده ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي (آزمون كوواريانس) استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه ميزان تاب آوري دانش آموزاني كه روش درمانجو مدار راجرز را دريافت كرده اند به طور معنادار بالاتر از ميزان تاب آوري دانش آموزاني است كه روش درمانجو مدار راجرز را دريافت نكرده اند. اين روش در افزايش ميزان تاب آوري دانش آموزان موثر و در طول زمان از پايداري مناسبي برخوردار است. روش درمانجومدار راجرز، همانند يك سپر بلا، افرادِ در معرض خطر را در برابر آثار سوء مواجهه با عوامل خطر محافظت مي كند و سبب افزايش تاب آوري آن ها مي شود.

تاثیر روش درمانجو مداری راجرز بر تاب آوری دانش آموزان

رابطه حمایت اجتماعی و سبکهای مقابله با تاب آوری در پسران نوجوان

هدف از پژوهش حاضر تعیین رابطه حمایت اجتماعی و سبکهای مقابله با تاب آوری در پسران نوجوان حومه شهر تهران بود. روش: روش پژوهش حاضر توصیفی از همبستگی بود. ۴۱۰ نوجوان نوجوان از میان دانش آموزان مقاطع تحصیلی راهنمایی و دبیرستان مناطق حومه شهر تهران با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند.اطلاعات با استفاده از پرسشنامه های سبک های مقابله ای اندلر و پارکر(۱۹۹۰) حمایت اجتماعی ادراک شده واکس، فیلیپس،هالی، تامپسون، ویلیامز و استوارت(۱۹۸۶) و تاب آوری کانر و دیویدسون(۲۰۰۳) جمع آوری شد. داده ها با روشهای آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد، همبستگی بین حمایت اجتماعی و سبکهای مقابله با تاب آوری در نوجوانان تاب آوری است.

نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش میتوان چنین نتیجه گیری کرد که افزایش حمایت اجتماعی نوجوانان مناطق حومه شهر تهران خانواده شان و ارائه خدمات شهری توسط نهادهای ذیربط جهت حمایت هرچه بیشتر آنان، همچنین آموزش مهارت های اساسی و مفید مقابله با مشکلات می تواند نقش مهمی در افزایش تاب آوری نوجوانان داشته باشد.

رابطه حمایت اجتماعی و سبکهای مقابله با تاب آوری در پسران نوجوان

اثر بخشی” آموزش گروهی آگاهی افزایی از سندرم پیش از قاعدگی” بر تاب آوری در برابر استرس و کیفیت زندگی دانش آموزان دختر دبیرستانی

سندرم پیش از قاعدگی می ‌ تواند بر کیفیت زندگی و تاب ‌ آوری در برابر استرس نوجوانان تأثیر گذارد . لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش گروهی آگاهی افزایی از سندرم پیش از قاعدگی بر تاب ‌ آوری در برابر استرس و کیفیت زندگی دانش آموزان دختر دبیرستانی انجام شد .

روش کار : این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش ‌ آزمون – پس ‌ آزمون دو گروهی بود . دانش آموزان دختر پایه دوم دبیرستانهای تهران در سال تحصیلی ۱۳۹۲-۹۳ با نمونه ‌ گیری خوشه ‌ ای از مناطق ۲۰ گانه آموزش و پرورش، دو دبیرستان و از هر دبیرستان یک کلاس انتخاب شدند . به ‌ طور تصادفی، از یک کلاس ۱۵ نفر به گروه کنترل و از کلاس دیگر ۱۵ نفر به گروه آزمون اختصاص یافتند . مداخله طی ۱۰ جلسه صورت گرفت . داده ‌ ها در ابتدا و دوماه پس از پایان جلسات گردآوری شد . ابزار پژوهش، مشخصات جمعیت شناختی، پرسشنامه تشخیصی اختلال پیش از قاعدگی، مقیاس تاب ‌ آوری ( Connor-Davidson resilience scale ) ، پرسشنامه زمینه ‌ یابی سلامت فرم کوتاه ( SF-36 ) بود . تحلیل داده ‌ ها با آزمون تی، تی – زوجی و من – ویتنی با اطمینان ۹۵% توسط نرم ‌ افزار SPSS/16 انجام شد .

یافته ­ ها : مشخصات فردی دو گروه کنترل و آزمون تفاوت معنی ‌ داری نداشت (۰۵/۰ > P ). در بدو ورود، میانگین نمرات اختلال پیش از قاعدگی، مقیاس تاب ‌ آوری و کیفیت زندگی دو گروه مشابه بودند (۰۵/۰ > P ). اما در مرحله دوم اندازه ‌ گیری، تنها در گروه آزمون، ارتقای واضحی در میانگین نمرات اختلال پیش از قاعدگی (۰۰۱/۰> P ) ، تاب ‌ آوری (۰۱/۰> P ) ، و کیفیت زندگی (۰۱/۰> P ) دیده شد .

نتیجه نهایی : آموزش می ‌ تواند سبب بهبود نشانگان اختلال پیش از قاعدگی، تاب ‌ آوری در برابر استرس و کیفیت زندگی نوجوانان شود .

آگاهی افزایی ازسندرم پیش از قاعدگی