اثربخشی معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی

زمینه

بروز بیماری های جسمانی مزمن همچون تالاسمی موجب ایجاد پریشانی روانشناختی و کاهش تاب آوری بیماران می شود. پژوهش حاضر در پی آن است که آیا معنویت درمانی می تواند منجر به کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود تاب آوری بیماران تالاسمی شود؟

هدف

بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی انجام گرفت.

روش

پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل بیماران تالاسمی شهر شیراز در سه ماهه زمستان سال ۱۳۹۷ بود. در این پژوهش تعداد ۳۰ بیمار تالاسمی با روش نمونه گیری غیرتصادفی داوطلبانه و هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند (۱۵ بیمار در گروه آزمایش و ۱۵ بیمار در گروه گواه). گروه آزمایش مداخله معنویت درمانی (بوالهری و همکاران، ۱۳۹۱) را طی دو ماه و نیم در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت نمودند. پرسشنامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران، ۲۰۰۳) و پرسشنامه تاب آوری (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) بود. داده های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس مختلط مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته ها

نتایج نشان داد که معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی تاثیر معنادار دارد (P<۰/۰۰۱). بدین صورت که این درمان توانسته منجر به کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود تاب آوری بیماران شود.

نتیجه گیری

یافته های پژوهش حاضر بیانگر آن بودند که معنویت درمانی با بهره گیری از فنونی همانند، خودآگاهی و ارتباط با خود و خدا، نوع دوستی، بخشش خود و دیگران، قدردانی و شکرگزاری می تواند به عنوان یک درمان کارآمد جهت کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود تاب آوری بیماران تالاسمی مورد استفاده قرار گیرد.

اثربخشی معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی

ارتباط تاب آوري و كيفيت زندگي در والدين داراي كودك مبتلا به تالاسمي ماژور در شهر زاهدان

تالاسمی یکی از شایع ترین بیماری های ارثی و مزمن دنیاست و در والدینی که دارای فرزند مبتلا به بیماری اند توانایی بازگشت به کیفیت عادی زندگی و سازگاری با بیماری امری بسیار مهم است. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط تاب آوری و کیفیت زندگی در والدین کودکان مبتلا به تالاسمی ماژور انجام شده است.
مواد و روش ها: این مطالعه یک پژوهش توصیفی همبستگی است که روی ۱۶۵ نفر از والدین کودکان دارای تالاسمی ماژور در شهر زاهدان در سال ۱۳۹۵ که دارای معیار های ورود بودند انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل فرم اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه تاب آوری کانر-دیویدسون و پرسشنامه کیفیت زندگی SF-36 بود. داده ها پس از جمع آوری وارد نرم افزار SPSS ویرایش ۲۲ شدند و توسط آزمون های آماری توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چند متغیره با سطح معنی داری ۰۵/۰ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته ها: بین افزایش کیفیت زندگی و تاب آوری ارتباط معنادار مستقیم (p<0/001) یافت شد . همچنین بین تاب آوری با تحصیلات والدین و جنسیت فرزندان رابطه ی معنی دار وجود دارد (p=0/002 p=0/007 ). بین کیفیت زندگی با تحصیلات والدین نیز ارتباط مستقیم معنادار وجود دارد (p<0/001).
نتیجه گیری: با توجه به پایین بودن نسبی کیفیت زندگی در والدین کودکان مبتلا به تالاسمی ماژور، باید آموزش ها و پیگیری خدمات بهداشتی و درمانی توسط کادر پزشکی روی این والدین صورت گیرد تا بتوانند کیفیت زندگی خود و فرزندانشان را ارتقا دهند. همچنین با توجه به مشخص شدن ارتباط تاب آوری و کیفیت زندگی با سطح تحصیلات والدین، بایستی اقداماتی اساسی و ساختاری جهت ارتقای سواد علمی در والدین افراد مبتلا به تالاسمی صورت گیرد .

ارتباط تاب آوري و كيفيت زندگي در والدين داراي كودك مبتلا به تالاسمي ماژور در شهر زاهدان