اثربخشی امیددرمانی به شیوه گروهی بر تاب آوری و شادکامی دانش آموزان دختر

هدف این پژوهش اثربخشی امیددرمانی به شیوه گروهی بر تاب آوری و شادکامی دانش آموزان دختر بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل برابر اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه دانش آموزان دختر در مقطع دبیرستان شهرستان قوچان که مشغول به تحصیل در سال ۱۳۹۲-۹۳ ارجاع داده شده اند، تشکیل می دهد. به منظور انتخاب نمونه از ۲۱ دبیرستان دخترانه موجود در شهرستان قوچان یک دبیرستان به صورت تصادفی انتخاب شد و از کسانی که مایل به شرکت در این طرح پژوهشی بودند دعوت به همکاری شد تا در این طرح پژوهشی ثبت نام نمایند. در نهایت تعداد ۴۵ نفر در دو گروه آزمایشی (هر گروه ۱۵ نفر) و ۱ گروه کنترل (به تعداد ۱۵ نفر) مورد بررسی قرار گرفتند. سپس جلسات آموزشی برای افراد گروه آزمایش به صورت گروهی ۸ جلسه یک ساعته بر طبق پروتکل اسنایدر (۲۰۰۲) اجرا گردید و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. ابزار اندازه گیری پژوهش، پرسشنامه کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد در گروه آزمایش اجرا گردید. برای تجزیه تحلیل داده های جمع آوری شده علاوه بر آمار توصیفی از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری (مانکوا) استفاده گردید.

نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که تفاوت نمره های پیش آزمون- پس آزمون دو گروه برای متغیر تاب آوری و شادکامی دانش آموزان دختر معنادار است.

این مطالعه نشان می دهد که امیددرمانی به شیوه گروهی بر تاب آوری و شادکامی دانش آموزان دختر اثربخش بوده و می تواند به عنوان یک مداخله روانشناختی در کنار سایر مداخلات مورد استفاده قرار گیرد.

اثربخشی امیددرمانی به شیوه گروهی بر تاب آوری و شادکامی دانش آموزان دختر

اثربخشی آموزش مهارت های تفکر مثبت بر افزایش شادکامی و تاب آوری نوجوانان بی سرپرست دختر

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های تفکر مثبت در ارتقای شادکامی و تاب آوری نوجوانان بی سرپرست، انجام گرفت.

این پژوهش از نظر هدف جزء پژوهش های کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها از نوع طرح های شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش کلیه نوجوانان دختر بی سرپرست بهزیستی استان البرز بودند که نمونه ای به حجم ۴۰ نفر از این جامعه به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شد و به صورت تصادفی در دو گروه ۲۰ نفری (آزمایش و کنترل) قرار گرفتند.

اعضای هر دو گروه پرسشنامه شادکامی آکسفورد (۱۹۸۹) و تاب آوری کانر- دیویدسون (۲۰۰۳) را قبل از اجرای عمل آزمایشی تکمیل کردند. سپس، هشت جلسه ۴۵ دقیقه ای مداخله آموزشی تفکر مثبت برای گروه آزمایش انجام شد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. سپس هر دو گروه مجددا ارزیابی شدند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تحلیل گردید.

یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های تفکر مثبت به صورت معناداری موجب ارتقای میزان شادکامی و تاب آوری نوجوانان دختر بی سرپرست می شود. به نظر می رسد که آموزش مهارت های تفکر مثبت می تواند به طور موفقیت آمیزی برای توانمند سازی نوجوانان بی سرپرست دختر مورد استفاده قرار گیرد.

اثربخشی آموزش مهارت های تفکر مثبت بر افزایش شادکامی و تاب آوری نوجوانان بی سرپرست دختر

رابطه شيوه هاي فرزندپروري و تاب آوري با شادکامي دانش آموزان

شيوه فرزندپروري، عاملي تعيين کننده و اثرگذار است که نقش مهمي را در آسيب شناسي رواني و رشد کودکان ايفا مي کند و کيفيت رابطه والد-کودک اثر معناداري روي عزت نفس، شادکامي و بهزيستي افراد دارد.
هدف: هدف اين پژوهش، تعيين رابطه بين شيوه هاي فرزندپروري با تاب آوري و شادکامي دانش آموزان بود.
روش: روش پژوهش حاضر همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل کليه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه شهرستان اسلام شهر بود که در سال تحصيلي ۱۳۹۱-۱۳۹۲ مشغول به تحصيل بودند. نمونه نهايي پژوهش ۳۸۶ نفر از دانش آموزان بود (۱۹۳ دختر، ۱۹۳ پسر) که به روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند. به منظور گردآوري داده ها از پرسش نامه هاي فرزندپروري بامريند، مقياس تاب آوري کانر و ديويدسون و آزمون شادکامي آکسفورد استفاده شد. تجزيه و تحليل داده هاي پژوهش نيز با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون انجام شد.
يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد که بين شيوه فرزندپروري استبدادي والدين با شادکامي و تاب آوري دانش آموزان رابطه منفي و معنادار وجود دارد. همچنين بين شيوه فرزندپروري آزاد منشانه با شادکامي فرزندان رابطه مثبت و معنادار وجود داشت، ولي شيوه فرزندپروري آزادمنشانه با تاب آوري رابطه معنادار نداشت. همچنين بين شيوه فرزندپروري مقتدرانه با شادکامي و تاب آوري دانش آموزان رابطه معنادار وجود داشت.
نتيجه گيري: در مجموع، نتايج تحقيق نشان داد که شيوه فرزندپروري استبدادي به طور منفي شادکامي و تاب آوري را در دانش آموزان پيش بيني مي کند. همچنين شيوه فرزندپروري آزاد منشانه و مقتدرانه مي تواند به طور مثبت شادکامي را در دانش آموزان تبيين کند. ولي شيوه فرزندپروري مقتدرانه به طور قوي تري مي تواند شادکامي و تاب آوري را در دانش آموزان پيش بيني کند.

رابطه شيوه هاي فرزندپروري و تاب آوري با شادکامي دانش آموزان

رابطه تاب آوري و منبع كنترل با شادكامي دانشجويان

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه تاب آوري و منبع كنترل با شادكامي در دانشجويان بود. اين پژوهش مطالعه اي توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر مشتمل بر كليه دانشجويان دانشگاه تبريز در سـال تـحصيـلي ۹۱-۱۳۹۰ بـود كه از اين جـامعـه، براساس جدول كرجسي مورگان و به روش نمونه گيري خوشه اي، ۲۰۰ نفر انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از مقياس تاب آوري كونور و ديويدسون، پرسشنامه منبع كنترل دروني و بيروني راتر، و سياهه شادكامي آكسفورد استفاده شد. داده ها به كمك روش هاي آماريِ همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون همزمان تحليل شدند. نتايج به دست آمده نشان داد شادكامي با تاب آوري و منبع كنترل دروني رابطه مثبت و معنادار، و با منبع كنترل بيروني رابطه منفي و معنادار دارد. همچنين، براساس نتايج تحليل رگرسيون، متغيرهاي تاب آوري و منبع كنترل قادرند %۲۸ از واريانس شادكامي را تبيين كنند.

رابطه تاب آوري و منبع كنترل با شادكامي دانشجويان