کتاب تاب آوری،اقدام در کوچینگ منتشر شد

کتاب تاب آوری ، اقدام در کوچینگ با ترجمه محمدرضا مقدسی و مرضیه نزاکت الحسینی در۲۴۰ صفحه  مشتمل بر ۱۰ فصل و به قیمت ۴۱۰۰۰ تومان توسط انتشارات پروچستا منتشر و در  اختیار علاقه مندان قرار گرفت .

 

کتاب اقدام در کوچینگ

این کتاب حاصل اشتیاق درونی من به کمک هر چه بیشتر به مراجعانم است. این کتاب برای کوچ­ هایی نوشته شده است که با سابقه­ ی کار و تجربه ­های مختلف دوست دارند درک عمیق­تری از تاب­ آوری به دست بیاورند و فقدان آن را در مراجعانشان تشخیص دهند. در این کتاب، سعی نکرده­ ام فقط یک رویکرد از تاب­ آوری را مورد تاکید قرار دهم، بلکه چندین مدل مختلف از رویکردهای موجود را معرفی کرده­ ام تا خواننده به انتخاب خود از بین آنها گزینش کند. نکته ­ی اصلی و مهم کتاب در فهم روایتی­ست که مراجع با خود به جلسه کوچینگ می­آورد و اینکه شما به عنوان یک کوچ چقدر علاقه­ مندید که این داستان و روایت را درک کنید و ببینید چطور آن را بررسی و ارزیابی کنید تا به راه حل­ برسید.

این کتاب را برای افرادی نوشته ­ام که علاقه ­مندند به مراجعانشان کمک کنند تا تاب­ آوری خود را به دست آورند و بتوانند از پس سختی­ های تمام نشدنی زندگی شان برآیند. همچنین مطالب این کتاب به درد زمانی می­خورد که مراجعتان به صورت ناگهانی دچار یک بحران شده است. این کتاب سعی دارد توجه مراجعانی را که برای مشاوره­ های شغلی به کوچ­ ها مراجعه می­کنند به این موضوع جلب کند که توجه به وجود و یا عدم وجود تاب­ آوری در جلسات کوچینگ بسیار مهم است، و هدف از دریافت مشاوره فقط بالا بردن میزان فروش و ارتقاء شغلی نیست.

در پایان اینکه، این کتاب را برای شما که در حرفه­ ی کوچینگ فعالیت می­کنید نوشته ­ام. کوچینگ حرفه­ ی بسیار سختی­ست. مواقعی پیش می­آید که مراجعان­ تان تاب­ آوری شما را به چالش می­کشند و شما ممکن است اعتماد به نفس، خوش­بینی و هدف غائی خود به عنوان یک کوچ را از دست بدهید. باید بدانید که شما هم ممکن است تمامی ویژگی­ ها و کاستی­ هایی که در مراجعان وجود دارد را در خود داشته باشید. بنابراین، امیدوارم با خواندن این کتاب بتوانید ابتدا تاب­ آوری خودتان را محک بزنید تا بتوانید دیگران را نیز در این راه هدایت کنید.

انواع مختلف کوچینگ چه هستند؟

انواع مختلف کوچینگ چه هستند؟

دکتر مرضیه نزاکت الحسینی

شورای نویسندگان خانه­ تاب ­آوری

در دو یادداشت گذشته به اینکه کوچینگ چه هست و چه نیست پرداختیم. در این یادداشت و چند یادداشت آینده قصد داریم به انواع مختلف کوچینگ بپردازیم. قبل از اینکه انواع کوچینگ را نام ببریم، باید به این نکته مهم توجه کنیم که کوچینگ به طور کل و از هر نوعی که باشد در راستای ارتقاء سلامت و عملکرد فردی و حرفه­ای افرادی است که از نظر روانی سالم بوده و مشکلات بالینی نداشته باشند. بر اساس طبقه­ بندی فدراسیون بین­ المللی کوچینگ[۱]، کوچینگ را می­توان به صورت کلی به دو دسته­ ی کوچینگ زندگی[۲] و کوچینگ کسب و کار[۳] طبقه ­بندی کرد.

به طور کلی، هدف از کوچینگ زندگی ارتقاء کیفیت زندگی است. کوچینگ زندگی می­تواند شامل جنبه­ های مختلف زندگی فرد شود به طور مثال: توسعه­ ی انسانی، روابط، معنویت، سلامتی، و حتی موفقیت حرفه ای .

در واقع کوچینگ زندگی به دنبال این است که ببیند چه چیز­ی فرد را شادتر، سالم­تر، و موفق­تر می­کند. یک کوچ زندگی  به فرد کمک می­کند چشم ­اندازهای خود را بشناسد، اولیت­ هایش را تعیین کند، و سپس یک برنامه­ ی عملیاتی برای به دست آوردن موفقیت طراحی کند. کوچینگ زندگی انواع فراوانی دارد، ولی از بین انواع شناخته شده­ ی آن می­توان به این موارد اشاره کرد: کوچینگ حرفه­ای، کوچینگ خانواده، کوچینگ سلامتی، کوچینگ انگیزشی، کوچینگ فرزندپروری، کوچینگ توسعه­ی فردی، کوچینگ معنوی، و کوچینگ موفقیت.

از طرف دیگر، هدف از کوچینگ کسب و کار یافتن توانمندی­ها، مهارت­ها، و استعدادهای فرد است. در کوچینگ کسب و کار، کوچ مُراجع را در مراحل رشد و پیشرفت و به دست آوردن دانش و دیدگاه جدید همراهی می­کند، مرتبا به او بازخورد می­دهد و برای رسیدن به اهداف و شکوفا شدن پتانسیل­هایش او را حمایت می­کند. یک کوچ کسب و کار باید با محیط­های کاری مولد، رویکردهای انگیزشی و راه­های غلبه بر موانع آشنایی داشته باشد. کوچینگ کسب و کار هم انواع مختلفی دارد که از شناخته­ شده­ترین آنها می­توان این موارد را نام برد: کوچینگ مدیریت کسب و کار، کوچینگ کارآفرینی، کوچینگ مدیریت اجرایی، کوچینگ رهبری و مدیریت، کوچینگ فروش، و کوچینگ بازاریابی.

در چند یادداشت­ آینده، به معرفی انواع کوچینگ زندگی و کوچینگ کسب و کار می­پردازیم. در طی این یادداشت­ها، ابتدا تعریفی از هر یک از این انواع ارائه می­دهیم، سپس افرادی را که به آن نوع کوچینگ نیاز دارند، وظایف کوچ و خدماتی را که باید در طی جلسات کوچینگ به افراد داده شود بررسی خواهیم کرد.

[۱] International Coaching Federation (ICF)

[۲] Life Coaching

[۳] Business Coaching

کوچینگ چه چیزی نیست؟

کوچینگ چه چیزی نیست؟

دکترمرضیه نزاکت الحسینی

از شورای نویسندگان خانه ­تاب ­آوری

در یادداشت گذشته، سعی کردیم تعریفی کلی از کوچینگ برای علاقه­ مندان به این حوزه ارائه دهیم. در ادامه­ ی مباحث مربوط به کوچینگ، قصد داریم تعریفی دقیق­تر از کوچینگ ارائه دهیم و سپس به انواع مختلف آن اشاره کنیم.

از آنجایی که کوچینگ در کشور ما مفهومی جدید و نوپاست، بهتر است علاوه بر اینکه بدانیم کوچینگ چیست، کمی هم راجع به اینکه کوچینگ چه نیست بدانیم. افرادی که به تازگی قصد پیوستن به کوچینگ را دارند و یا می­خواهند از خدمات آن بهره بگیرند ممکن است آن را با مشاوره، روان درمانی، مربیگری (منتورینگ)، و یا حتی آموزش و تدریس به افراد اشتباه کنند. البته بسیاری از مفاهیمی که در کوچینگ مورد استفاده قرار می­گیرند از علم روانشناسی اقتباس شده­اند و در بسیاری از موارد، حتی در حوزه­ی کاری هم­پوشانی دارند، ولی بهتر است بدانیم اصولی در کوچینگ وجود دارند که آن را تا حدودی از موارد بالا متمایز می­کند.

نکته­ ی اول اینکه در کوچینگ، باور بر این است که مُراجع فردی کاردان است. به این معنی که مُراجع منابع لازم برای حل مشکل خود را در اختیار دارد. بنابراین، فقط خود مُراجع می­داند که باید برای حل مشکلش چکار کند زیرا فقط خودش به همه­ ی زیر و بم­ های شرایطی که در آن قرار دارد وارد است. البته کوچ باید اطلاعاتی که فکر می­کند برای مُراجع مفید است در اختیار او قرار دهد، ولی مُراجع مختار است از آن اطلاعات استفاده کند یا نه. در نتیجه، نقش کوچ این است که از طریق پرسیدن سوال­های کلیدی، به چالش کشیدن مُراجع، و سپس حمایت از او، به شکوفا شدن منابعی که فرد به طور ذاتی داراست کمک کند. در اینجا، مشخص می­شود که کوچ نباید به هیچ عنوان مُراجع را نصیحت کند زیرا نصیحت کردن یعنی «من بهتر از تو می­دانم چه چیزی برای تو خوب است». به علاوه، نصیحت کردن باعث می­شود مُراجع به کوچ وابسته شود که با قواعد کوچینگ بسیار در تضاد است.

نکته­ دوم این است که در کوچینگ، گذشته، حال و آینده­ ی فرد مورد توجه کوچ است. پس کوچ نباید فقط بر روی مسئله ­ای که مُراجع در حال حاضر با آن مواجه است متمرکز شود، و بدون اینکه کمی راجع به گذشته­ ی فرد بداند نمی­تواند شرایط کنونی او را به خوبی درک کند. اینجا وجه تمایز کوچینگ و منتورینگ بیشتر مشخص می­شود زیرا در منتورینگ قسمت اعظم توجه به موقعیت­ها و پیشرفت­های آینده ­ی فرد است. البته باید توجه کرد که کوچ روانشناس یا روانپزشک نیست که بخواهد گذشته مُراجع را آنالیز کند، پس باید حد و مرز این کار را در نظر بگیرد.

نکته­ ی سوم، تفاوت بارز بین کوچینگ و آموزش را نشان می­دهد. در محیطی که آموزش رخ می­دهد، معلم موضوع بحث را انتخاب می­کند، ولی در کوچینگ مُراجع تعیین می­کند که موضوع مورد بحث چه باشد. البنه ممکن است کوچ چهارچوب خاصی برای مطرح کردن در نظر داشته باشد، ولی اگر آن موضوع مورد نظر مُراجع نباشد نباید در جلسات کوچینگ مطرح شود. پس جلسات کوچینگ کلاس درس نیستند!

نکته­ ی بعدی این است که در کوچینگ، کوچ و مراجع از نظر جایگاه یکسان هستند و با روان درمانی یا مشاوره که یک نفر دکتر و یا مشاور و دیگری بیمار است، و موضع افراد به هم بالا به پایین است متفاوت است. رابطه­ ی کوچ و مُراجع بر اساس احترام متقابل است و بنابراین قضاوت کردن هیچ جایگاهی در این رابطه ندارد. در واقع، اگر احساس شود احترام متقابل وجود ندارد بهتر است به رابطه­ ی کوچینگ پایان داد.

و نکته­ ی آخر اینکه، کوچینگ یعنی ایجاد تغییر. پس اگر مُراجعی به جلسات علاقه نشان می­دهد، ولی نمی­خواهد تغییری در زندگیش دهد رابطه ­ی کوچینگ باید پایان بپذیرد.

اکنون که به طور کامل­تری با مفهوم کوچینگ آشنا شدیم، می­توان در یادداشت­های آینده به انواع کوچینگ و کاربردهای عملی آن پرداخت.

کوچینگ چیست ؟ ?What is coaching

کوچینگ چیست ؟

دکتر مرضیه نزاکت الحسینی
از شورای نویسندگان خانه تاب آوری  

کوچینگ چیست؟ در طی سالهای  گذشته کوچینگ جایگاه ویژه ­ای در کشور ما به خود اختصاص داده است و تبدیل به موضوع جذابی برای افراد در حرفه­ های مختلف شده است. برای آشنایی بهتر با کوچینگ بهتر است در ابتدا به تاریخچه­ آن نگاهی بیاندازیم. اولین استفاده ­ای که از واژه­ ی “کوچ” صورت گرفته است به سال ۱۸۳۰ و دانشگاه آکسفورد برمی­ گردد. در آن زمان کوچ به معلم خصوصی گفته می­ شد که دانشجویی را در طی فرآیند امتحان همراهی می­ کرد. بعد از آن، در سال ۱۸۶۰، واژه ­ی کوچ در ورزش نیز جایگاه پیدا کرد.

کاربرد کوچینگ در ورزش کماکان بسیار مرسوم است، همانطور که امروزه هر ورزشکار حرفه ­ای از یک کوچ اختصاصی برخوردار است. البته در حال حاضر، کوچینگ مربوط به رشته­ و شرایطی خاص نیست و کاربردی بسیار وسیع یافته است. فدراسیون بین المللی کوچینگ، تعریف زیر را از کوچینگ ارائه کرده است:

«کوچینگ همراهی کردن مُراجع در یک فرآیند متفکرانه و خلاقانه است که به او کمک می­ کند پتانسیل­ های فردی و شغلی خود را به بهترین نحو ارتقاء بخشد.”

آنچه از این تعریف برمی­ آید این است که کوچینگ تلاشی است برای کمک به افراد برای ایجاد کردن تغییراتی که مایلند در زندگی­ شان بدهند، و کمک به آنها برای حرکت در مسیر مطلوب و مورد علاقه­ شان. در واقع، کوچینگ به افراد کمک می ­کند توانایی­ های بالقوه­ خود را بالفعل کنند و از این طریق عملکردشان را در زندگی فردی، اجتماعی و شغلی بهبود بخشند. در کوچینگ عقیده بر این است که افراد به صورت درونی جواب مشکلاتشان را می­ دانند، ولی برای دست یافتن به آن نیاز به کمک دارند. بنابراین، کوچ چیزی به مراجع یاد نمی­ دهد بلکه به او در فرآیند یادگیری کمک می­ کند.

نکته­ بسیار مهمی که در کوچینگ وجود دارد این است که “نصیحت کردن” جایگاهی در کوچینگ ندارد. در واقع، از آنجایی که در کوچینگ اعتقاد بر این است که خود افراد بهتر از کوچ صلاح کار خود را می­ دانند، تنها وظیفه­ کوچ کمک به مراجع در جهت دستیابی و بهره­ برداری از توانایی­ها و مهارت­های خود است. افراد به دلایل زیادی به کوچینگ نیاز پیدا می­ کنند که از رایج­ ترین آنها می توان به مشکلات توسعه­ شغلی، روابط محیط کار (مثلا نحوه­ ارتباط با رئیس و همکاران)، ایجاد تعادل بین زندگی فردی و زندگی شغلی، ایجاد اعتماد به نفس برای ارائه­ و مدیریت خود در محیط کار (مثلاً در جلسات و سمینارها)، مدیریت استرس و نارضایتمندی، نیاز به کمک در تصمیم گیری­ های دشوار و حیاتی، و مطمئن شدن از نحوه­ عملکرد شغلی نام برد.اکثر افرادی که کوچینگ را تجربه کرده ­اند معتقدند کوچینگ زندگی آنها را متحول کرده است، و به صورت شگفت­ انگیزی دیدگاه آنها را راجع به زندگی و شغل­شان تحت تأثیر قرار داده است. علاوه بر این، این افراد معتقد هستند در نتیجه­ کوچینگ مهارت­ رهبری و مدیریت در آنها ارتقاء پیدا کرده است، خلاق­ تر شده­ اند و بازدهی­ شان چند برابر شده است. مزایایی که اینگونه افراد راجع به کوچینگ مطرح می­ کنند بالا رفتن اعتماد به نفس، بهبود روابط، بهبود مهارت­های ارتباطی، و ارتقاء عملکرد شغلی است.

برای آشنایی بیشتر با کوچینگ، در یادداشت آینده به انواع رایج کوچینگ و کاربرد آنها برای افراد مختلف می­ پردازیم.

اثربخشی آموزش شیوه‌های مقابله با استرس بر تاب‌آوری، اضطراب، افسردگی و استرس بیماران مبتلا به ضایعه نخاعی

افسردگی، اضطراب و استرس یکی از مشکلات عمده در زندگی روزمره افراد مبتلا به ضایعه نخاعی محسوب می‌شود. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی آموزش شیوه‌های مقابله با استرس و تأثیر آن بر میزان تاب‌آوری، اضطراب، افسردگی و استرس در این دسته از بیماران است.

روش کار: این مطالعه یک تحقیق نیمه آزمایشی بر ۳۲ بیمار (۱۶ زن و ۱۶ مرد) مبتلا به ضایعه نخاعی ناشی از تصادف با وسیله نقلیه در محدوده سنی ۲۳ تا ۳۶ سال با آسیب از نوع پاراپلژی در استان تهران است که از زمان وقوع ضایعه نخاعی آن‌ها بیش از ۵ سال نگذشته است. بیماران به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و گروه کنترل تقسیم شدند. بعد از تکمیل پرسش‌نامه‌های تاب‌آوری دیویدسون و پرسش‌نامه اضطراب، افسردگی و استرس DASS-21، شیوه‌های مقابله با استرس در هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای به گروه آزمایش آموزش داده شد. بعد از این آموزش، دوباره پرسش‌نامه‌ها توسط هر دو گروه تکمیل شد. آزمون آماری مورد استفاده تحلیل کوواریانس بود.

یافته‌ها: نتایج نشان داد آموزش شیوه‌های مقابله با استرس موجب افزایش معنادار میزان تاب آوری (۰۴۸/۰P)، کاهش معنادار میزان افسردگی (۰۴۶/۰P) و استرس (۰۲۲/۰P) در بیماران مبتلا به ضایعه نخاعی می‌شود، ولی باعث کاهش معنادار میزان اضطراب آنان نمی‌شود (۴۷۳/۰P).

نتیجه‌گیری: آموزش شیوه‌های مقابله با استرس در کاهش میزان افسردگی، استرس و افزایش تاب‌آوری بیماران مبتلا به ضایعه نخاعی نقش به سزایی دارد.

اثربخشی آموزش شیوه‌های مقابله با استرس

بر تاب‌آوری، اضطراب، افسردگی و استرس بیماران مبتلا به ضایعه نخاعی