نقش حمايت اجتماعي ادراك شده و تاب آوري در سازگاري پس از طلاق زنان

پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی سازگاری پس از طلاق در زنان براساس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تاب‌آوری انجام شد. جامعة آماری این پژوهش را زنان تحت حمایت کمیتة امداد امام خمینی (ره) جنوب شهر تهران در سال ۱۳۹۵ تشکیل دادند. با روش غیرتصادفی در دسترس، تعداد ۲۴۰ نفر از زنان مطلقه به‌عنوان نمونة پژوهش انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامة سازگاری پس از طلاق فیشر (۱۹۷۶)، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده چند بُعدی زیمت و دیگران (۱۹۸۸) و پرسشنامة تاب‌آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. داده‌های جمع‌آوری شده، با استفاده از روش ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تاب‌آوری با سازگاری پس از طلاق در زنان رابطة معناداری وجود دارد. به‌طوری که با افزایش حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تاب‌آوری زنان مطلقه، میزان سازگاری پس از طلاق در آنها افزایش می‌یابد. با توجه به نتایج به‌دست آمده از پژوهش حاضر، پیشنهاد می‌شود به نقش حمایت اجتماعی ادراک‌شده و تاب‌آوری به‌عنوان عوامل مؤثر بر سازگاری پس از طلاق در بین زنان در جهت پیشگیری و کاهش مشکلات روان‌شناختی ناشی از طلاق در این قشر از جامعه، توجه شود.

نقش حمايت اجتماعي ادراك شده و تاب آوري در سازگاري پس از طلاق زنان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.