باشگاه تاب آوری ، خانواده و معنویت

محمدرضا مقدسی مدیر و موسس خانه تاب آوری در یادداشتی از با محوریت معنویت و مذهب  در باشگاه تاب آوری نوشته است : خانواده ها چگونه در مقابله با سختی، گرفتاری و مشکلات ، فقدان و تروما نه فقط جاده سالم بدر می برند و آن را پشت سر می گذارند بلکه به کامیابی و موفقیت می رسند؟ آیا فر آیندها ی تحمل و پایداری، رشد، هدفمندی و بهبودی هسته مرکزی سازگاری هستند؟

  معنویت و مذهب می تواند منبعی مهم برای سازگاری خانوادگی و فردی باشد. 

جهان بینی های مبتنی برمذهب یا معنویت، عقاید و ارزش ها، فعالیت ها و روابطی را ارائه می کنند که می تواند تاب آوری وسازگاری را تقویت کند.


مقابله تعاریف معنویت و مذهب
معنویت و مذهب چند بعدی و پیچیده هستند و هیچ تعریف ساده ای را نمی توان برای هر کدام کافی دانست.
اغلب به نظر میرسد مذهب و معنویت درهم تنیده و به هم پیچیده هستند اما گاهی در بعضی از جوامع و فرهنگ های متفاوت برخی افراد خود را معنوی در نظر می گیرند اگر چه آنها وابسته به یک گروه مذهبی خاص نیستند.

توضیح دیگر هم شامل اقبالی عام، نهادینه شدن و تعمیق واقعیت مذهبی در جهان بینی های مغرب زمین است. و اما یک تعریف مفید به طور خاص از مذهب توسط کوئینگ، ام سی کولوف و لارسون (۲۰۰۱) ارائه می شود:” یک سیستم سازماندهی شده از عقاید، نماد ها، آیین و فعالیت ها برای تسهیل و نزدیکی به وجود متعال و مقدس (خدا، نیروی برتر، یا حقیقت و واقعیت لایزال، بی نهایت) و برای ترویج درک بهتری از رابطه و مسئولیت فرد نسبت به دیگران در زندگی اجتماعی منظور شده است.”

در مقابله و مقایسه با تعریف گفته شده از مذهب این تعریف از معنویت به عنوان یک مؤلفه برتر و بعدی از ابعاد تجربیات انسانی شامل سرمایه گذاری فعال در ابر ارزش ها و مقدسات است ” همسو با این نگرش، آپونته (۲۰۰۲) معنویت را به این صورت تعریف کرده است: جنبه متعالی زندگی که به ما معنی می دهد (فلسفه والهیات)، اخلاقیات (اخلاق و یا تقوا و معصیت)، و فعالیت معنوی (شبکه های اجتماعی معناگرا و مذهبی)، هستند.

اکنون به نظر میرسد که معنویت را می توان همراه و یا خارج از گرایشهای مذهبی تجربه کرد. یافته های فراوانی گواهی داده اند انسانهای معنوی نمره تاب آوری بالاتری دارند همچنین کمتر به گرفتاریهای قلب و عروق و یا حمله قلبی دچار میشوند و این افراد سیستم ایمني کارآمدتری دارند و همچنین میدانیم که تاب آوری و معنویت موجب شده است که حتی افراد کمتر به فشار خون مبتلا شوند.

همچنین مصرف مواد مخدر، الکل، طلاق، و خودکشی در میان انسانهای معنوی بطرز معنی دار کمتر است برای مثال یکی از پژوهشهای پایه در این عرصه گزارش داده است افرادی که فعالیت مذهبی دارند کمتر از سایرین از افسردگی و اضطراب رنج می برند( ورنینگتون، کوروسو و ام سی کولوف و سانداژ (۱۹۹۶).

 بنا به همین گزارش از میگنا رسانه سلامت روان  کشور اما براستی فرآیندهایی که از طریق آنها مذهب و معنویت می تواند این امتیازات را ارایه کند کدامست ؟ کوینگ (۲۰۰۵) شماری از روش هایی را شناسایی کرد که با آن باور و فعالیت مذهبی می تواند سلامت روانی را ارتقا دهد.

باورهای مذهبی نگرش و جهان بینی مثبت را ارتقا می دهند که به درک موقعیت های مشکل و عبور موفقیت آمیز از آنها و تاب آوری بهتر و بیشترکمک می کند معنویت هدف ایجاد می کند، حمایت اجتماعی را ارتقا می دهد، و دیگر جنبه های هدایت، والدگری و یاریگری را همانند معلمی، مربی گری، کوچینگ و یا مددکاری اجتماعی را ارتقا می دهد، معنویت نیروی مدیریت خویشتن را تقویت میکند.

معنویت بخشش و حق شناسی را ترغیب می کنند، امید ایجاد می کنند و تمامی این فرآیندها می تواند برای تاب آوری افراد، خانواده ها، و جوامع آنها امتیازات ویژه ای ایجاد کند.

همچنین مطالعات نشان داده اند فعالیت های مذهبی موجب ارتقاء سلامت جسمانی نیز بوده است. به یقین مراقبه، نماز، فعالیت های خیریه و نوع دوستانه با سطوح پایین تر افسردگی و اضطراب، عزت نفس بالاتر، روابط بین فردی بهتر و یک دیدگاه مثبت تر به زندگی و تاب آوری بیشتر مرتبط شده اند

این یاتدداشت در اینجا هم منتشر شده است

تاب آوری خانواده ، مسیر معنویت و مذهب

 محمدرضا مقدسی مدیر و موسس خانه تاب آوری در یادداشتی برای میگنا در باشگاه تاب آوری ازتاب آوری خانواده با محوریت معنویت و مذهب نوشته است : خانواده ها چگونه در مقابله با سختی، گرفتاری و مشکلات ، فقدان و تروما نه فقط جاده سالم بدر می برند و آن را پشت سر می گذارند بلکه به کامیابی و موفقیت می رسند؟ آیا فر آیندها ی تحمل و پایداری، رشد، هدفمندی و بهبودی هسته مرکزی سازگاری هستند؟

  معنویت و مذهب می تواند منبعی مهم برای سازگاری خانوادگی و فردی باشد.

جهان بینی های مبتنی برمذهب یا معنویت، عقاید و ارزش ها، فعالیت ها و روابطی را ارائه می کنند که می تواند تاب آوری وسازگاری را تقویت کند.


مقابله تعاریف معنویت و مذهب
معنویت و مذهب چند بعدی و پیچیده هستند و هیچ تعریف ساده ای را نمی توان برای هر کدام کافی دانست.
اغلب به نظر میرسد مذهب و معنویت درهم تنیده و به هم پیچیده هستند اما گاهی در بعضی از جوامع و فرهنگ های متفاوت برخی افراد خود را معنوی در نظر می گیرند اگر چه آنها وابسته به یک گروه مذهبی خاص نیستند.

توضیح دیگر هم شامل اقبالی عام، نهادینه شدن و تعمیق واقعیت مذهبی در جهان بینی های مغرب زمین است. و اما یک تعریف مفید به طور خاص از مذهب توسط کوئینگ، ام سی کولوف و لارسون (۲۰۰۱) ارائه می شود:” یک سیستم سازماندهی شده از عقاید، نماد ها، آیین و فعالیت ها برای تسهیل و نزدیکی به وجود متعال و مقدس (خدا، نیروی برتر، یا حقیقت و واقعیت لایزال، بی نهایت) و برای ترویج درک بهتری از رابطه و مسئولیت فرد نسبت به دیگران در زندگی اجتماعی منظور شده است.”

در مقابله و مقایسه با تعریف گفته شده از مذهب این تعریف از معنویت به عنوان یک مؤلفه برتر و بعدی از ابعاد تجربیات انسانی شامل سرمایه گذاری فعال در ابر ارزش ها و مقدسات است ” همسو با این نگرش، آپونته (۲۰۰۲) معنویت را به این صورت تعریف کرده است: جنبه متعالی زندگی که به ما معنی می دهد (فلسفه والهیات)، اخلاقیات (اخلاق و یا تقوا و معصیت)، و فعالیت معنوی (شبکه های اجتماعی معناگرا و مذهبی)، هستند.

اکنون به نظر میرسد که معنویت را می توان همراه و یا خارج از گرایشهای مذهبی تجربه کرد. یافته های فراوانی گواهی داده اند انسانهای معنوی نمره تاب آوری بالاتری دارند همچنین کمتر به گرفتاریهای قلب و عروق و یا حمله قلبی دچار میشوند و این افراد سیستم ایمني کارآمدتری دارند و همچنین میدانیم که تاب آوری و معنویت موجب شده است که حتی افراد کمتر به فشار خون مبتلا شوند.

همچنین مصرف مواد مخدر، الکل، طلاق، و خودکشی در میان انسانهای معنوی بطرز معنی دار کمتر است برای مثال یکی از پژوهشهای پایه در این عرصه گزارش داده است افرادی که فعالیت مذهبی دارند کمتر از سایرین از افسردگی و اضطراب رنج می برند( ورنینگتون، کوروسو و ام سی کولوف و سانداژ (۱۹۹۶).

 بنا به همین گزارش از میگنا رسانه سلامت روان  کشور اما براستی فرآیندهایی که از طریق آنها مذهب و معنویت می تواند این امتیازات را ارایه کند کدامست ؟ کوینگ (۲۰۰۵) شماری از روش هایی را شناسایی کرد که با آن باور و فعالیت مذهبی می تواند سلامت روانی را ارتقا دهد.

باورهای مذهبی نگرش و جهان بینی مثبت را ارتقا می دهند که به درک موقعیت های مشکل و عبور موفقیت آمیز از آنها و تاب آوری بهتر و بیشترکمک می کند معنویت هدف ایجاد می کند، حمایت اجتماعی را ارتقا می دهد، و دیگر جنبه های هدایت، والدگری و یاریگری را همانند معلمی، مربی گری، کوچینگ و یا مددکاری اجتماعی را ارتقا می دهد، معنویت نیروی مدیریت خویشتن را تقویت میکند.

معنویت بخشش و حق شناسی را ترغیب می کنند، امید ایجاد می کنند و تمامی این فرآیندها می تواند برای تاب آوری افراد، خانواده ها، و جوامع آنها امتیازات ویژه ای ایجاد کند.

همچنین مطالعات نشان داده اند فعالیت های مذهبی موجب ارتقاء سلامت جسمانی نیز بوده است. به یقین مراقبه، نماز، فعالیت های خیریه و نوع دوستانه با سطوح پایین تر افسردگی و اضطراب، عزت نفس بالاتر، روابط بین فردی بهتر و یک دیدگاه مثبت تر به زندگی و تاب آوری بیشتر مرتبط شده اند.
 

در مسیر تاب آوری

فاطمه فلاح در یادداشتی اختصاصی برای باشگاه تاب آوری نوشت : در مسیر تاب‌آوری، خوش شانسی تعیین کننده نیست ، تاب آوری را باید آموخت، این مسیر عمیق است و درد جزء جدایی ناپذیر از آن است. با این حال این مسیر مملو از عشق، خنده، حکمت و زیبایی است.

یکی از دلایلی که درد عاطفی بیشتر به نظر می‎رسد این است که بیشتر ما تا حد زیادی از تغییر می‌ترسیم اما در حال حاضر تمامی ما با تغییراتی در سطوح مختلف زندگی روبرو هستیم همچون تغییرات جهانی، اقتصادی، سیاسی، بهداشتی، خانوادگی، عاطفی، شخصی و غیره. بخشی از مسیر تاب‌آوری این است که چگونه خود را در درون درد ببینیم، اما نباید خود را قضاوت کنیم و یا تلاش کنیم که به سرعت اشتباه خود را اصلاح کنیم. بلکه باید با افکار و احساساتمان شفاف باشیم و خود را بپذیریم و در انجام این کار، چند سوال مهم را از خود بپرسیم:

  • چگونه درد عاطفی را کنترل کنم؟
  • آیا واکنش فیزیکی به آن دارم؟
  • آیا تمایل دارم از آن اجتناب کنم یا آن را به حداقل برسانم؟
  • آیا با حواس پرت کردن خودم به روزمرگی‌ها، آن را انکار می‌کنم؟

اینکه چگونه در زمینه درد به خود نگاه می‌کنیم می‌تواند به ما بینشی در مورد نحوه برخورد با موضوع بدهد. افراد تاب‌آور بسیار مراقب هستند، اما این بدین معنا نیست که آنها مسئله را انکار می‌کنند یا وانمود می‌کنند که مسئله عمیقاً آنها را آزار نمی‌دهد، بلکه این افراد می‌توانند تشخیص دهند که افکار سازنده در مقابل افکار مخرب چیست؟ آنها می‌دانند که افکارشان می‌تواند بر احساساتشان و در نتیجه بر عملکرد آنها تأثیر بگذارد، در نتیجه می‌توانند در مواجه با مسائل تاب‌آور باشند.

برای درک بهتر مثالی را ذکر می‌کنیم: فردی را تصور کنید که مبتلا به بیماری سرطان است، با این حال رفتار او بسیار پذیرفته می‌باشد. این بدین معنا نیست که او فقط منتظر مرگ بوده یا تسلیم شده است، بلکه او در اینباره بسیار واقع بین بوده و تمام کارهایی که مد نظرش می‌باشد را انجام می‌دهد و ازین جهت سپاسگزار است.

حال شاید شما به این موضوع مشکوک شوید و این را نوعی انعطاف پذیری غیرعادی تصور کنید، چون هنوز روند بهبودی کامل در این بیماری رخ نداده است، اما این فرد بیماری خود را به چالش کشیده و خود را تسلیم این روند نکرده است. او به این امر متعقد است که جریان زندگی برای او چالش هایی خواهد داشت و همه چیز میتواند خوبی مطلق باشد؛ نکته قابل ذکر این است که افراد تاب‌آور می‌توانند تمرکز خود را از درد، حتی برای مدت کوتاهی، تغییر دهند. و نکته اینجاست که این تغییر ظریف، روحیه آنها را بالا می برد و سبب می‌شود روزنه جدیدی از زندگی برای آنها گشوده شود.

در تاب‌آوری قدرت زیادی برای یافتن چیزی که منتظر آن هستیم وجود دارد، اغلب افراد تاب‌آور می‌گویند، علیرغم اینکه از مسئله‌ای غم انگیز رنج می برند، اما توانسته‌اند دید خود را به اتفاق‌های خوبی که در انتظار آنها است دلگرم کنند، این امر ممکن است مهمانی رفتن، کتابخوانی جمعی، کلاس ورزشی یا حتی یک تماس تلفنی باشد. آن‌ها سنگینی درد را می‌فهمند اما در عین حال سبکی انتظار برای تجربه‌ی در پیش رو را حس می‌کنند. تمرکز بر اینکه که هر روز به خوبی پیش می‌رود به آنها کمک می‌کند احساس خودکنترلی و خوش‌بینی داشته باشند که در تاب آوری بیشتر به آنها حائز اهمیت است.

همچنین در این مسیر، افراد تاب‌آور معتقدند چیزهایی وجود دارد که آنها می‌توانند آن را کنترل کنند. و به این ترتیب آنها تمایل دارند روی آن تمرکز کنند مثل افکار، احساسات و اقدامات خودشان. کارهای کوچکی را که انجام می دهند برایشان بسیار ارزشمند می‌باشد، در حالی که ممکن است برای دیگران بی اهمیت به نظر برسند و این طرز تفکر به رفاه کلی و خوشنودی خاطر آنها کمک می‌کند.

کسانی که در مسیر تاب آوری هستند، معتقدند هنوز در زندگی خوبی‌های بسیاری وجود دارد. آنها به دنبال کسانی هستند که معرفت و حکمت را آموزش می‌دهند و مهربانی و عشق را تمرین می‌کنند.

تاب آوری مساله بودن یا شدن است

محمدرضامقدسی

مساله تاب آوری بودن یا شدن است

باشگاه تاب آوری

 به گزارش میگنا محمدرضامقدسی در یادداشتی برای باشگاه تاب آوری نوشت : اکثر تعاریف تاب‌آوری با عبارت «ظرفیت برای …» و «توانایی برای …» شروع می‌شود. برخی محققین «ظرفیت» را به‌عنوان ویژگی ذاتی موجودیت‌های اجتماعی در نظر می‌گیرند، حال‌آنکه عده‌ای ظرفیت را خصلتی پویا و ناگهانی می‌دانند که فقط در مواجهه با تهدید پدیدار می‌شود.

 دراین‌بین شماری از پژوهشگران تاب‌آوری را باتکیه‌بر دیدگاه پدیدارشناختی به‌مثابه فرایندی تعریف می‌کنند

که می‌توان ظرفیت را در قالب آن فرایند ایجاد کرد و ارتقاء داد. این مفهوم در ادبیات تاب‌آوری در بحث مقایسۀ «بودن در مقابل شدن» بیان می‌شود(پلادینک، ۲۰۰۹).

پژوهشگران طرف‌دار مفهوم فرایندمحوری دلیل می‌آورند که تاب‌آوری به طور اجتماعی تولید، ساخته و شرطی‌سازی می‌شود. همچنین پژوهش‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری موجودیت‌های اجتماعی درون زمینه‌های ساختاری- اجتماعی گسترده‌تر حک می‌شود.
شرایط اجتماعی مطلوب مانند دسترسی به شبکه‌های اجتماعی، منابع اقتصادی و خدمات اجتماعی و قدرت تصمیم‌گیری کنش‌های تاب‌آوری را بین اشخاص، خانواده‌ها و اجتماعات تسهیل می‌کند(داخدیفایرن و همکاران، ۲۰۱۶؛ مک‌کینون و دریکسون، ۲۰۱۳؛ لوتار، ۲۰۰۶؛ ماگیس، ۲۰۱۰؛ موری نتلز و همکاران، ۲۰۰۰؛ پلادینک و همکاران، ۲۰۱۴؛ شاو، ۲۰۱۲).
چند پژوهشگر مطرح می‌کنند که شبکه‌های حمایتی اجتماعی نقش‌هایی کلیدی را از طریق توانمندسازی برای انطباق و بهبود پس از اختلالات ایفاء می‌کنند؛ این پژوهشگران با تأکید بر نقش این شبکه‌ها ظرفیت‌های اجتماع را به سرمایۀ اجتماعی ارتباط می‌دهند(اجر، ۲۰۰۰؛ کرتنی، ۲۰۱۴). مراکز پژوهشی مانند مؤسسۀ تاب‌آوری منطقه‌ای و اجتماعی(CARRI) در امریکا و مرکز پژوهش‌های تاب‌آوری[۱](RRC) در کانادا مداخله‌های متعددی را برای افزایش تاب‌آوری آغاز کرده‌اند.

عوامل متعددی مانند دولت، نابرابری‌های نهادی، روابط متقابل بین واحدهای اجتماعی، ساختارها و عامل‌های اجتماعی و رویکرد مشارکتی از جمله ویژگی‌های مهم و ضروری مداخلاتی است که انتظار می‌رود ظرفیت‌های افراد، گروه‌ها و نهادها را ارتقاء بدهد.
لیدبیتر و همکاران چهار موضوع را که به‌منظور درک بهتر تاب‌آوری باید در پژوهش‌های آتی بررسی شود، به‌اجمال بیان می‌کنند: 

«الف. ضروری است فقط به واکنش‌های عمومی گروه‌های در معرض خطر بسنده نشود و به‌جای تعمیم‌دادن واکنش‌ها به تنوع واکنش‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی توجه شود؛

ب. لازم است نقاط قوت، شایستگی‌ها و منابع موردنیاز برای درافتادن با ناملایمات موردتوجه قرار گیرد و فقط به بررسی کمبودها، آسیب‌شناسی‌ها و انحراف‌های

منتج از آنها اکتفا نشود؛

ج. مسیرهای بلندمدت یا خط‌سیرهایی که در طول عمر در واکنش به ناملایمات تغییر می‌کند و به گونه‌های متنوعی درمی‌آید، باید بررسی شود و صرفاً پیامدهای آنی بررسی نشود؛ و د. روابط متقابل بین سطوح توسعۀ فردی، خانوادگی و اجتماعی باید موردمطالعه قرار گیرد و فقط ویژگی‌های اشخاص سازگار شده موردتوجه قرار نگیرد»(لیدبیتر و همکاران، ۲۰۰۵).

اهمیت مکان و مقیاس فضایی در فرایند تاب‌آوری نیز در کانون تمرکز چند مطالعۀ جدید قرار دارد. پژوهشگران نشان داده‌اند که ویژگی‌های اجتماعی- فضایی، از قبیل زیرساخت فیزیکی، فرصت‌های شغلی و خصیصه‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی و اقتصادی مکان- خواه این مکان محله یا شهر باشد، خواه منطقه یا کشور- تأثیر معناداری بر تاب‌آوری می‌گذارد(ماگیس، ۲۰۱۰؛ مک‌کینون و دریکسون، ۲۰۱۳). کک و ساکداپولراک اصطلاح «فراملیتی» را برای تبیین پویایی بین مقیاس‌های فضایی در تحلیل تاب‌آوری اجتماعی پیشنهاد

می‌دهند(کک و ساکداپولراک، ۲۰۱۳). این پژوهشگران تاب‌آوری اجتماعی را با تأکید بر اثر جهانی‌سازی مستمر بر زندگی انسان‌ها به‌مثابه پیامد حک‌شدگی بازیگران اجتماعی در محل‌ها و موقعیت‌های گوناگون تصور می‌کنند. برای اثبات معناداری این دیدگاه جغرافیایی نسبت به تاب‌آوری لازم است که پژوهش‌های بیشتری در این زمینه انجام شود.

تاب آوری و امید

به گزارش میگنا نرگس زمانی مترجم کتاب پرورش تاب آوری درباشگاه تاب آوری نوشت :ما هر روز می شنویم که مردم از واژه امید استفاده می کنند. اما این  امید دقیقا چیست؟  مردم از آن در مکالمات روزانه استفاده می کنند: “امیدوارم این شغل را پیدا کنم. “امیدوارم فردا روز بهتری باشد.”  “امیدوارم در قرعه کشی  برنده شوم.”و …
 کلمه امید یک معنای مبهم ایجاد کرده است. افکارِ آرزومندانه و کمی شانس را در هم می آمیزد.
اگر اینطور باشد پس باید  چیزی به طور جادویی و بدون تلاش اتفاق بیافتد.  در این تعریف از امید، یک تماشاگرِ منفعل، منتظر ظاهر شدن یک نتیجه است. بسیاری از مردم از قدرت پشت این کلمه کوچک چهار حرفی بی خبرند. از نظر علم، امیدی که در درون دارید و امیدی که در اینجا به آن اشاره شده است،نیروی فعالی است که در زندگی و موفقیت های آینده انسان نقشی محوری دارد.
 امید در قاموس روانشناسی با ارائه اهداف، مسیرها و اختیار برای دستیابی به نتایج به شناخت فرد کمک می کند.
دکتر چارلز اشنایدر، روانشناس و پیشگام در تحقیقات امید از دانشگاه کانزاس ، می‌گوید: «امید یک حالت شناختی مثبت است که مبتنی بر احساس عزم و برنامه‌ریزی موفق هدف‌دار برای دستیابی به این اهداف است». 
امید مفهومی مبهم با تعریفی مبهم نیست بلکه نیرویی قدرتمند و علمی قابل سنجش است که فرد را به سمت نتایج مثبت زندگی سوق می دهد ثابت شده است که امید به افراد در دستیابی به اهداف، افزایش زندگی مثبت، کمک به پیشرفت تحصیلی کمک می کند.
به سلامت جسمی و روانی فرد  حتی در مواجهه با شرایط سخت زندگی، کمک میکند. امید به فرد این امکان را می‌دهد که آینده‌ای متفاوت را تصور کند و به دنبال آن باشد. این یک نیروی قدرتمند است. امید به فرد مسیری می‌دهد تا پتانسیل‌هایی درون خود را کشف کنند. امید در توسعه تاب آوری به ما کمک می کند به ما کمک می کند تا توانمندباشیم و پیشرفت کنیم.
مطالعات بسیاری در باره امید در خصوص توانایی و تاب آوری انجام شده است روانشناسان درباره چگونگی آزمایش، تقویت و پرورش امید تحقیقات بسیاری کرده اند.
آن‌ها دریافته‌اند که افرادی که نمرات امید بالایی دارند، بدون توجه به پیشینه خانوادگی، وضعیت اجتماعی-اقتصادی، یا تجارب نامطلوب دوران کودکی، از انعطاف و تاب آوری بیشتری برخوردارند و سطح رضایت بیشتری از زندگی دارند.
 امید یک دارایی و یک فرصت برابر است که همه مردم می توانند به آن دسترسی داشته باشند.  این یک دارایی شناختی قدرتمند است که در توفیقات و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و مدارس به همه کمک کند به دانش‌آموزان آسیب‌پذیر ما انگیزه بدهند و به آنها کمک کنند، و یک محافظ قوی در برابر استرس و آسیب‌های روانی ایجاد کنند.

 امید چگونه ایجاد می شود؟
سه جزء اصلی با هم کار می کنند تا امید را شکل دهند:
اهداف، عاملیت و مسیرها
امید روشی برای اندیشه کردن است که ما در هر جنبه ای از زندگی خود از آن استفاده می کنیم.  در تعیین اهداف آسان یا سخت، یافتن راه‌هایی برای حل مشکلات، و حتی داشتن اراده برای تلاش کردن، تأثیر می‌گذارد.
امید را می توان از طریق اعمال، روابط و تجربیات مختلف تقویت یا تضعیف کرد.  افرادی که با آنها تعامل داریم و چیزهایی که با آنها روبرو می شویم به ما می آموزند که امیدوار باشیم یا تسلیم شویم.
همه ما برای پیدا کردن مسیرمان نیاز به امید داریم .دراین مسیر تاریک و ناشناخته زندگی امروزه تنها چیزی که میتواند گرمی بخش و قوت قلب ما باشد امید است  و تنها چیزی که میتواند روشنی بخش راه ما باشد تا ما زودتر به هدف برسیم همین امید است.
متاسفانه افسردگی شدید در دنیای امروز بین همه گروه‌های سنی در حال افزایش است، اما در میان نوجوانان و جوانان با سرعت بیشتری رو به تزاید گذاشته است نکته شایان توجه آن است که میدانیم امید با افسردگی رابطه الاکلنگی دارند وقتی یکی بالا می رود، دیگری سقوط می کند چه چیزی می تواند باعث این ناامیدی شود، و چگونه می توانیم آن را متوقف کنیم؟ مجموعه این یادداشتها را در باشگاه تاب آوری میتوانید دنبال کنید