تاثیر روش درمانجو مداری راجرز بر تاب آوری دانش آموزان

هدف از اين پژوهش تعيين تاثير روش درمانجو مدار راجرز بر تاب آوري دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم مدارس دولتي شهر تهران در سال ۹۴-۱۳۹۳ و نمونه پژوهش شامل ۲۴۰ نفر از اين دانش آموزان بود كه از ميان مدارس به روش نمونه گيري دو مرحله اي انتخاب و همتاسازي شدند. سپس به صورت تصادفي ۴۰ نفر از دانش آموزاني كه تاب آوري آن ها پايين تر از ميانگين بود به طور تصادفي از دو مدرسه انتخاب و در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند (براي هر گروه ۲۰ نفر). جهت جمع آوري داده ها از پرسش نامه تاب آوري كونور و ديويدسون (۲۰۰۳) كه داراي ۲۵ سوال ۵ گزينه اي و روش درمانجو مداري راجرز طي ۸ جلسه، ۹۰ دقيقه اي اجرا شد. اين پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و مرحله پيگيري بود. جهت تحليل داده ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي (آزمون كوواريانس) استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه ميزان تاب آوري دانش آموزاني كه روش درمانجو مدار راجرز را دريافت كرده اند به طور معنادار بالاتر از ميزان تاب آوري دانش آموزاني است كه روش درمانجو مدار راجرز را دريافت نكرده اند. اين روش در افزايش ميزان تاب آوري دانش آموزان موثر و در طول زمان از پايداري مناسبي برخوردار است. روش درمانجومدار راجرز، همانند يك سپر بلا، افرادِ در معرض خطر را در برابر آثار سوء مواجهه با عوامل خطر محافظت مي كند و سبب افزايش تاب آوري آن ها مي شود.

تاثیر روش درمانجو مداری راجرز بر تاب آوری دانش آموزان