تاب آوري در برابر وابستگي به مواد در پسران مردان وابسته و غير وابسته به مواد

فرزندان افراد وابسته به مواد بيشتر از ديگران در معرض خطر وابستگي به مواد قرار دارند. هدف اين پژوهش بررسي برخي عوامل تاب آوري در برابر وابستگي به مواد در اين افراد و مقايسه آنها با اين عوامل در افراد داراي پدر غير وابسته به مواد مي باشد.
روش كار: افراد مذكري كه به مراكز درمان وابستگي به مواد، مراجعه مي كردند و داراي پدري وابسته (به مواد) و برادري غير وابسته بودند، در اين بررسي شركت داده شدند. گروه تاب آور (افرادي كه علي رغم داشتن پدر وابسته دچار وابستگي نشده بودند) از بين برادران غير وابسته گروه مذكور انتخاب مي شدند. دو گروه كنترل ديگر پدر غير وابسته داشتند كه يك گروه خود وابسته و گروه ديگر غير وابسته بودند. از هر چهار گروه اطلاعاتي در باره وضعيت جمعيت شناختي و عوامل عيني و مداخله پذير تاب آوري پرسيده و ثبت شد. اين عوامل شامل تحصيلات، شبكه دوستان، كنترل خانواده بر فرد و داشتن راهنماي بزرگسال غيرخويشاوند بودند.
يافته ها: از ميان عوامل مزبور، بيرون ماندن از خانه تا ديروقت بدون اجازه والدين و بيرون ماندن از خانه تا ديروقت به مدت بيش از يك شب با اجازه والدين، در افراد وابسته داراي پدر وابسته به طور معناداري بيشتر از افراد تاب آور بود. همچنين تعداد دوستان صميمي غير وابسته در محل كار، نسبت آن به تعداد كل دوستان صميمي محل كار، بيرون ماندن از خانه تا ديروقت با و بدون اجازه والدين، و بيرون ماندن از خانه تا دير وقت به مدت بيش از يك شب بدون اجازه والدين، در افراد وابسته داراي پدر غير وابسته به مواد به مقدار معناداري به ترتيب در سه ويژگي اول كمتر در ويژگي آخر بيشتر از افراد غير وابسته داراي پدر غير وابسته بود.
نتيجه گيري: نظارت والدين در هر دو گروه داراي پدر وابسته و غير وابسته به مواد و نيز روابط صميمانه عاري از وابستگي به مواد در گروه داراي پدر غير وابسته، در محافظت از فرد در برابر وابستگي نقش دارند.

 

تاب آوری در برابر وابستگی به مواد در پسران مردان وابسته و غیروابسته به مواد