مدلسازی كيفی تاب آوري خانواده بر اساس رويكرد زمينه ای

مقدمه :اين پژوهش با هدف تدوين مدلي ازتاب آوري خانواده مطابق با فرهنگ ايراني انجام شده است.

روش :اين پژوهش به شيوه كيفي و با استفاده از رويكرد زمينه اي انجام شده است. ۲۳ زوج با روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چندمرحله اي و از روي ليست افراد حاضر به همكاري بررسي شدند و داده ها با استفاده از مصاحبه هاي نيمه ساختاريافته و تعاملي تا رسيدن به اشباع اطلاعات گردآوري شده است. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم-افزار MAXQDA10 استفاده گرديد.
یافته ها :در كدگذاري باز ۱۵۵ كد اوليه به دست آمد كه در كدگذاري محوري براساس شباهت موضوعي در ۲۰ دسته موضوعي قرار داده شدند. در مرحله سوم يا كدگذاري انتخابي، تاب آوري خانواده به عنوان متغير مركزي يا اصلي شناخته شد.

نتيجه گيري :مدل تاب آوري خانواده مي تواند نقشه مفهومي ارزشمندي براي جهت دادن به دامنه وسيعي از خدمات بشري باشد. در تمام تلاش هايي كه براي كمك به افراد، زوجين و خانواده ها براي مقابله و سازگاري در طول بحران و ناگواري ها صورت مي گيرد، يك ديدگاه نظام دار درباره تاب آوري حائز اهميت است.

مدلسازي كيفي تاب آوري خانواده بر اساس رويكرد زمينه اي