اميد به زندگي، تاب آوري و بخشش به عنوان پيش بين هاي جهت گيري مذهبي دروني در سربازان

مقدمه: جهت گيري مذهبي دروني و اصيل از متغيرهاي تاثيرگذار بر سلامت به شمار مي رود، ازاين رو هدف از اين مطالعه، بررسي رابطه اميد به زندگي، تاب آوري و بخشش با جهت گيري مذهبي دروني در سربازان بوده است.
روش: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي و طرح همبستگي بود. جامعه آماري را كليه سربازان مشغول به خدمت در شهر تهران تشكيل مي دادند. نمونه پژوهش شامل ۲۱۰ نفر از سربازان بوده است كه به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شده و پرسشنامه هاي اميد به زندگي، تاب آوري و بخشش را تكميل كردند. داده هاي پژوهش با استفاده از شاخص هاي آمار توصيفي و رگرسيون لوجستيك تحليل شدند.
نتايج: يافته هاي به دست آمده از تحليل لوجيت نشان داد كه هر سه متغير اميد به زندگي، تاب آوري روان شناختي و بخشش، به صورت معناداري توان پيش بيني جهت گيري مذهبي دروني را دارند (۰۱/۰>p). شبه R2 نگلكرك نشان داد كه مدل حدود ۹۰ درصد از واريانس متغير وابسته را تبيين مي كند. مدل درمجموع ۷/۹۵ درصد از افراد گروه ها را به درستي طبقه بندي كرده است.
بحث: به نظر مي رسد متغيرهاي بنيادين و چالش زاي شخصيت، نقش قوي و تاثيرگذاري در پيدايش جهت گيري مذهبي دروني دارند.

اميد به زندگي، تاب آوري و بخشش به عنوان پيش بين هاي جهت گيري مذهبي دروني در سربازان