نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن

تاب آوري و سن دو متغير مهمي هستند که در سازگاري بيماران با بيماري شان نقش دارند، بنابراين پژوهش حاضر، با هدف بررسي نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن صورت گرفت.
موارد و روش ها: در يک مطالعه توصيفي و از نوع هم بستگي ۱۵۴ نفر (۶۴ مرد و ۹۰ زن) بيمار درد مزمن مراجعه کننده به کلينيک درد بيمارستان امام خميني به روش نمونه گيري داوطلبانه انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس تاب آوري، فرم کوتاه مقياس افسردگي، اضطراب، استرس و پرسش نامه ناتواني جسماني پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده، با استفاده از ضريب هم بستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه تحليل شدند.
نتايج: نتايج ضريب هم بستگي نشان داد که تاب آوري با اضطراب، افسردگي، تنيدگي و ناتواني جسماني رابطه منفي معناداري داشت و سن با ناتواني جسماني رابطه مثبت معنادار داشت. همچنين نتايج نشان داد که تاب آوري به صورت منفي اضطراب، افسردگي، تنيدگي و ناتواني جسماني را پيش بيني مي کند و سن نيز مي تواند به صورت مثبت ناتواني جسماني را پيش بيني کند.
نتيجه گيري: بر اساس اين پژوهش مي توان به نقش تاب آوري به عنوان عاملي محافظت کننده در سازگاري با درد مزمن اشاره کرد. اين مساله نيز قابل توجه است که افراد مسن تر محدوديت هاي کارکرد جسماني بيشتري را در هنگام ابتلا به درد مزمن نشان مي دهند که بايد در طراحي درمان هاي دارويي و غيردارويي براي بيماران درد مزمن آن را در نظر داشت.

نقش تاب آوري و سن در سازگاري با علائم و نشانه هاي بيماري درد مزمن

تدوین مدل ساختاری پیش بینی درد مزمن عضلانی ـ اسکلتی از طریق مهارت های مقابله ای، فاجعه آفرینی، ترس، شدت و ناتوانی درد

هــدف پژوهــش حاضــر تدویــن مــدل ســاختاری روابــط بیــن مهارتهــای مقابلــه ای، فاجعه آفرینــی، تــرس از درد بــر ســازگاری درد (شــدت و ناتوانــی درد) در بیمــاران مبتــلا بــه درد مزمــن عضلانــی ـ اســکلتی بــود. بیمـار مبتـلا به دردهـای مزمن عضلانی ـ اسـکلتی بـه روش نمونه گیری در دسـترس از میـان مراجعه کنندگان بـه کلینیک ها ۳۱۴ مـواد و روش هـا: Chronicدرد اصفهان و بر اسـاس تشـخیص متخصص درد انتخاب شـدند. این افراد با پاسـخ دادن به شـش پرسـش نامه خودکارآمدی در مقابل درد ( )، تـاب آوری کانـر و دیویدسـون Life-0rientation Questionnaire )، آزمـون جهت گیـری زندگـی ( Pain Self-Efficacy Questionnaire Tampa)، مقیـاس تـرس از حرکت (Pain catastrophizing Scale )، مقیـاس فاجعه آفرینـی درد ( Conner-Davidson Resilience Scale( ) در پژوهـش شـرکت VanKroff Graded Chronic Pain Scale ) و پرسـش نامه درجه بنـدی درد مزمـن ون کـروف ( scale kinesiophobia کردنـد. بـرای تحلیل داده ها از آزمون مدل سـازی معادلات سـاختاری اسـتفاده شـد.

یافته هــا: منابــع مقابلــه ای درد بــر فاجعــه آفرینــی اثــر معکــوس معنــادار، و فاجعــه آفرینــی بــر تــرس از درد و تــرس از درد بــر ســازگاری درد اثــر ). هــم چنیــن از نقــش واســطه ای فاجعــه آفرینــی در رابطــه بیــن منابــع مقابلــه ای و تــرس از درد و نقــش P>0/001مســتقیم معنــاداری داشــت ( واســطه ای تــرس از درد در رابطــه بیــن فاجعه آفرینــی و ســازگاری درد حمایــت شــد.

نتیجه گیــری: نتایــج ایــن پژوهــش نشــان داد کــه مهارت هــای مقابلــه ای درد نقــش محافظتــی در مقابــل فاجعــه آفرینــی، تــرس از درد، شــدت و ناتوانــی درد دارد.

تدوین مدل ساختاری پیش بینی درد مزمن عضلانی ـ اسکلتی از طریق مهارت های مقابله ای، فاجعه آفرینی، ترس، شدت و ناتوانی درد