میزان تاب ‏آوری، سخت‏ رویی و رضایت از زندگی با تصویر بدنی دانش ‏آموزان دختر دبیرستانی سبزوار

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان تاب‏ آوری، سخت‏ رویی و رضایت از زندگی با تصویر بدنی دانش‏ آموزان دختر دبیرستانی سبزوار انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی‌ـ همبستگی بود. جامعة آماری پژوهش شامل هزار و ۵۷۸ نفر از دانش‏ آموزان دختر دبیرستان‏های سبزوار در سال تحصیلی ۱۳۹۳ بود که تعداد ۳۱۱ نفر از طریق روش نمونه ‏گیری خوشه‏ ای چند‌مرحله‏ ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده‏ ها از پرسش‌نامه‏ های استاندارد تاب‏ آوری کونور و دیویدسون، سخت‏ رویی کوباسا، رضایت از زندگی داینر و تصویر بدن فیشر استفاده شد. داده‏ های گردآوری‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS18 و روش‏های آمار توصیفی، همبستگی و رگرسیون چند‌متغیری تجزیه و تحلیل شد. یافته‏ های پژوهش نشان داد که بین میزان تاب‏ آوری، سخت‏ رویی و رضایت از زندگی با تصویر بدنی رابطۀ مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، متغیرهای مذکور توانستند حدود ۲۵‌درصد واریانس تصویر بدن را تبیین کنند. بر‌اساس نتایج حاصل از پژوهش می‏توان با افزایش میزان تاب‏ آوری، سخت‏رویی و رضایت از زندگی، نارضایتی از تصویر بدن دانش‏ آموزان دختر را کاهش داد و سلامت روان و بهزیستی آنان را بهبود بخشید.

 میزان تاب ‏آوری، سخت‏ رویی و رضایت از زندگی با تصویر بدنی دانش ‏آموزان دختر دبیرستانی سبزوار

 

تاب آوری ، سفر قهرمانی

به همت اداره کل تربیت بدنی و ورزش و جوانان استان کرمانشاه و درمرحله اول رنکینگ بدمینتون بانوان ایران و باحضور نایب رییس فدراسیون بدمینتون کشور ، بزرگان و پیشکسوتان وهم چنین مسئولین محلی نشست تخصصی( تاب آوری ، ورزش و سلامت اجتماعی) برگزارشد.

 

 

پیش‌بینی سطح تاب‌آوری دانشجویان بر اساس مراحل تغییر رفتار تمرینی و خودکارامدی

هدف از پژوهش حاضر پیش‌بینی سطح تاب‌آوری دانشجویان بر اساس مراحل تغییر رفتار تمرینی و خودکارامدی بود. بنابراین تعداد ۲۹۲ دانشجوی دختر و پسر دانشگاه شهید بهشتی تهران به‌ عنوان نمونه انتخاب شدند و پرسش‌نامه‌های تاب‌آوری (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳)، مراحل تغییر رفتار تمرینی (کاردینال، ۱۹۹۷) و خودکارامدی (شوارتز، ۱۹۹۹) را تکمیل نمودند. نتایج نشان داد که بین دانشجویان از نظر سطح تاب‌آوری و خودکارامدی در مراحل مختلف تغییر رفتار، تفاوت معنی‌داری وجود دارد و دانشجویان در مراحل بالاتر (عمل و ثبات) دارای تاب‌آوری و خودکارامدی بالاتری هستند. همچنین نتایج نشان داد بین مراحل تغییر رفتار تمرینی و خودکارامدی با سطح تاب‌آوری همبستگی مثبت معنی‌داری وجود دارد. در نهایت، دو متغیر مراحل تغییر رفتار و خودکارامدی پیش‌بینی‌کننده معنی‌دار سطح تاب‌آوری بودند. لذا می‌توان فعالیت‌بدنی و تمرین منظم را محیطی تاب‌آفرین دانست که پرداختن به آن منجر به ایجاد برخی از ویژگی‌های تاب‌آوری می‌شود.

پیش‌بینی سطح تاب‌آوری دانشجویان بر اساس مراحل تغییر رفتار تمرینی و خودکارامدی

 sport-resilience