رابطه بین تاب آوری و فرسودگی شغلی پرستاران

فرسودگی شغلی یکی از عوامل اساسی در کاهش کارآیی و از دست رفتن نیروی انسانی و ایجاد عوارض جسمی و روانی است. ویژگی‌های شخصیتی همچون تاب آوری به عنوان حائلی در برابر وقایع استرس‌زا و مشکلات روانی ناشی از کار از جمله فرسودگی شغلی است. با توجه به اهمیت نقش پرستاران در سیستم خدمات بهداشتی- درمانی، این تحقیق به بررسی رابطه بین تاب آوری و فرسودگی شغلی پرستاران می پردازد. روش بررسی‌: این مطالعه توصیفی- همبستگی بر روی ۳۰۴ نفر از پرستاران شاغل در بیمارستان های شهر تهران انجام شد که در سال ۱۳۸۹ مشغول به‌کار بوده اند و به طریق نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش(MBI)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون(CD-RISC) و پرسشنامه مشخصات دموگرافیک پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل آماری از نرم افزار آماری SPSS- 18 استفاده شد.به منظور تبیین رابطه تاب آوری و فرسودگی شغلی ازروش همبستگی استفاده شد.
یافته‌ها: براساس یافته های پژوهش، ۶/۳۲درصد از پرستاران، فراوانی و ۹/۹درصد شدت خستگی عاطفی را در حد بالا‌، در مولفه فراوانی و شدت مسخ شخصیت، به ترتیب ۷/۲۵‌درصد و ۱/۱۸‌درصد پرستاران در حد بال‌ ، ۱/۴۲ درصد‌، مولفه فراوانی و ۹/۶۰ درصد شدت عدم موفقیت فردی را در حد بالا تجربه کرده بودند. همچنین این فرضیه که بین فرسودگی شغلی و تاب آوری پرستاران رابطه معنی‌دار وجود دارد، در سطح ۰۱/۰ تایید شد.
 نتیجه‌گیری: با توجه به‌اینکه تاب آوری یکی از عوامل پیش بینی‌کننده فرسودگی شغلی است، پیشنهاد می‌شود مهارت‌های افزاینده تاب آوری از طریق تشکیل کارگاه‌های شناخت و ارتقای تاب آوری به پرستاران آموزش داده شود.

رابطه بین تاب آوری و فرسودگی شغلی پرستاران

 

resiliency iran 3

ارتباط شوخ طبعی با میزان فرسودگی شغلی و تاب آوری پرستاران

پرستاری یکی از مشاغل تنش زا است و یکی از سندرم های رایج ناشی از تنش در بین پرستاران فرسودگی شغلی می باشد. بالا بردن ظرفیت تاب آوری یکی از عوامل موثر در برخورد با تنش ها است، بنابراین پرداختن به این موضوع که شوخ طبعی چه تاثیری بر فرسودگی شغلی و تاب آوری پرستاران دارد، امری مهم به نظر می رسد.

هدف: مطالعه حاضر به منظور تعیین ارتباط شدت فرسودگی شغلی و تاب آوری با شوخ طبعی در پرستاران انجام شده است. روش کار: این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بر روی ۶۰ پرستار شاغل در بیمارستانهای استان قزوین انجام شده است. روش نمونه گیری مبتنی بر هدف بوده و ابزار سنجش، پرسش نامه شوخ طبعی (Sense of Humor Questionnaire) و پرسش نامه فرسودگی شغلی مسلش و جکسون (Maslach & Jackson) و پرسش نامه تاب آوری کانر و دیویدسون (Canner & Davidson) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه استفاده شد. نتایج: یافته های مطالعه نشان داد که شدت فرسودگی شغلی در پرستاران با شوخ طبعی بالا کمتر از پرستاران با شوخ طبعی پایین بود (۰۲۹/۰P<)، فراوانی فرسودگی شغلی در پرستاران با شوخ طبعی بالا کمتر از پرستاران با شوخ طبعی پایین بود ( ۰۰۴/۰p <) و هم چنین تاب آوری در پرستاران با شوخ طبعی بالا بیشتر از پرستاران با شوخ طبعی پایین بود(۰۰۰۱/۰ = P).

نتیجه گیری: شوخ طبعی و به کار گیری آن به هنگام مواجهه با تنش می تواند به کاهش فرسودگی شغلی و افزایش تاب آوری در پرستاران منتج شود. پیشنهاد می شود انجام پژوهشهای مداخله ای و آموزش شوخ طبعی به پرستاران در آموزش های پرستاری مد نظر قرار گیرد.

ارتباط شدت فرسودگی شغلی و تاب آوری با شوخ طبعی در پرستاران

home of resiliency