اثر بخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تابآوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تابآوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد شهرستان نجفآباد در سال ۱۳۹۴ بود. اين پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. به منظور اجراي پژوهش ۳۰ نفر از همسران جانبازان مرد بالاي ۲۵ درصد و به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به طور كاملا تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش گمارش شدند. بر روي هر دو گروه، پرسشنامه تاب آوري كونور و ديويدسون (۱۹۷۹) و رضايت زناشويي اسلامي (۱۳۸۸) اجرا گرديد. گروه آزمايشي طي ۱۰ جلسه به مدت ۹۰ دقيقه مورد مداخله قرار گرفتند و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات در گروه آزمايش، پس آزمون در دو گروه اجرا شد. نتايج تحليل مانكوا نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد قابليت افزايش تاب آوري (p<0/05) و رضايت زناشويي (p<0/05) همسران جانبازان مرد را داشت. همچنين نتايج بيانگر تفاوت معنادار دو گروه در ابعاد ارتباط كلامي، حل تعارض، مديريت مالي و اوقات فراغت بود، و در ساير زيرمقياس ها تفاوت معناداري مشاهده نشد. با توجه به نتايج ميتوان استنباط نمود كه از درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به منظور افزايش تاب آوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد مي توان استفاده نمود.

اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب آوري و رضايت زناشويي همسران جانبازان مرد

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.