روز جهانی تاب‌آوری گردشگری تأکید میکند که حفاظت از محیط زیست و توسعه پایدار، پایه‌های اصلی تاب‌آوری در صنعت گردشگری هستند.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری هر سال در ۱۷ فوریه معادل با ۲۸ بهمن برگزار می‌شود.
این روز که توسط سازمان جهانی گردشگری (UNWTO) اعلام شده است، به منظور تأکید بر اهمیت تقویت مقاومت صنعت گردشگری در برابر بحران‌ها و چالش‌های جهانی مانند تغییرات اقلیمی، بیماری‌های همه‌گیر، نوسانات اقتصادی و تنش‌های سیاسی برگزار می‌شود.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری تأکید میکند که حفاظت از محیط زیست و توسعه پایدار، پایه‌های اصلی تاب‌آوری در صنعت گردشگری هستند.
هدف اصلی روز جهانی تاب‌آوری گردشگری افزایش آگاهی جهانی نسبت به ضرورت طراحی استراتژی‌هایی است که به مقاصد گردشگری کمک کند تا پس از بحران‌ها، سریع‌تر بهبود یافته و با انعطاف‌پذیری بیشتری به فعالیت خود ادامه دهند.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری که هر ساله در ۱۷ فوریه معادل با ۲۸ بهمن برگزار می‌شود، یادآور این موضوع مهم است که گردشگری فراتر از یک صنعت اقتصادی است.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری بر اهمیت مشارکت جوامع محلی در تصمیم‌گیری‌های گردشگری تأکید دارد تا انگیزه حفظ منابع طبیعی و فرهنگی را افزایش دهد.
این روز توسط سازمان جهانی گردشگری معرفی شده تا بر نقش گردشگری به عنوان پلی میان فرهنگ‌ها و اقتصادهای جهانی تأکید کند.
گردشگری با ایجاد تعامل میان مردم از ملیت‌ها و پیشینه‌های مختلف، به گفت‌وگوی فرهنگی، افزایش درک متقابل و تقویت صلح جهانی کمک میکند.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری به حفظ تنوع فرهنگی با ایجاد شبکه‌ای از ارتباطات اقتصادی کمک میکند.
روز جهانی تاب آوری گردشگری شکلی از توسعه را مد نظر قرار داده است که هم جوامع محلی و هم محیط زیست از آن بهره‌مند شوند.
تاب‌آوری گردشگری به مفهوم توانایی مقاصد گردشگری، جوامع و صنعت گردشگری در مقابله با بحران‌ها، جذب تأثیرات منفی، بازیابی سریع پس از شوک‌ها، و تطبیق با شرایط جدید است.
پاندمی کووید-۱۹ نشان داد که گردشگری هرچند به شدت آسیب‌پذیر است، اما با نوآوری و همکاری جهانی می‌تواند بازسازی شود. از تورهای مجازی گرفته تا گردشگری محلی، راهکارهایی که در دوران بحران شکل گرفتند، ثابت کردند که انعطاف‌پذیری و سازگاری با تغییرات، کلید بقای این صنعت است.
تاب‌آوری در گردشگری به معنای حفظ تعادل میان توسعه اقتصادی، حفاظت از محیط زیست و احترام به فرهنگ‌های بومی است. این رویکرد نه تنها به جلوگیری از فرسودگی منابع کمک میکند، بلکه اقتصادهای محلی را تقویت کرده و جوامع را در برابر آینده‌های ناپایدار مقاوم می‌سازد.
گردشگری تاب‌آور نمادی از امید و همبستگی جهانی است که از طریق آن، فرهنگ‌ها پیوند می‌خورند، اقتصادها تقویت می‌شوند و بشریت گامی فراتر از مرزها برای ساختن آینده‌ای پایدار بر می‌دارد.
تاب‌آوری در گردشگری به معنای توانایی سازگاری با شرایط ناگوار و تبدیل چالش‌ها به فرصت‌های نوین است.
برای مثال، هنگامی که پاندمی کووید-۱۹ باعث توقف تقریباً کامل گردشگری جهانی شد، بسیاری از مقاصد با معرفی تورهای مجازی، تقویت گردشگری محلی و استفاده از فناوری‌های دیجیتال، توانستند بخشی از درآمدهای از دست رفته خود را جبران کنند.
این تجربه نشان داد که برنامه‌ریزی پیشگیرانه و نوآوری، کلید بقا و رشد پایدار این صنعت است. روز جهانی تاب‌آوری گردشگری به همین اصول اشاره دارد و خاطرنشان میکند که آینده گردشگری به توانایی پیش‌بینی و مدیریت ریسک‌ها وابسته است.
یکی از راهکارهای کلیدی برای تقویت تاب‌آوری در گردشگری *همکاری چندبخشی بین دولت‌ها، بخش خصوصی، جوامع محلی و سازمان‌های بین‌المللی است. به عنوان مثال، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی، تدوین خط‌مشی‌های انعطاف‌پذیر مالیاتی برای بخش گردشگری، و آموزش نیروی انسانی برای مقابله با بحران‌ها، از جمله اقداماتی است که می‌تواند مقاصد را تاب‌آورتر کند.
استفاده از داده‌های بزرگ و هوش مصنوعی برای پیش‌بینی تهدیدها و تصمیم‌گیری سریع، می‌تواند به کاهش آسیب‌پذیری صنعت گردشگری کمک کند.
وقتی ساکنان مناطق گردشگری در فرآیندهای برنامه‌ریزی مشارکت داشته باشند و منافع پایداری از گردشگری را تجربه کنند، انگیزه بیشتری برای حمایت از این صنعت در مواقع بحران خواهند داشت.
برای نمونه، در بسیاری از کشورها، جوامع روستایی با توسعه گردشگری اکولوژیک و فرهنگی، نه تنها از منابع طبیعی خود محافظت کرده‌اند، بلکه از وابستگی بیش از حد به گردشگری جمعیتی نیز جلوگیری نموده‌اند. این رویکرد، آن‌ها را در برابر شوک‌های آینده مقاوم‌تر می‌سازد.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری یادآوری میکند که گردشگری تنها یک بخش اقتصادی نیست، بلکه پلی میان فرهنگ‌ها و اقتصادهای جهانی است.
خاطره اکبری نویسنده کتاب راه سلامت در پایان آورده است تقویت تاب‌آوری در این حوزه، نیازمند رویکردی جامع است که هم به حفظ محیط زیست و فرهنگ بومی توجه کند و هم به نوآوری و همراهی جهانی.
با همکاری تمام ذینفعان، می‌توانیم گردشگری را به صنعتی تبدیل کنیم که نه تنها از بحران‌ها نجات می‌یابد، بلکه پس از هر چالش، قوی‌تر و پایدارتر از قبل بازسازی می‌شود.
این روز، دعوتی است برای تفکر، اقدام و تعهد جهت تضمین آینده‌ای روشن برای گردشگری جهانی.
روز جهانی تاب آوری گردشگری شکلی از توسعه را مد نظر قرار داده است که هم جوامع محلی و هم محیط زیست از آن بهره‌مند شوند.
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری چیست؟
روز جهانی تاب‌آوری گردشگری (Global Tourism Resilience Day) هر سال در ۱۷ فوریه برگزار می‌شود. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۳ با تصویب قطعنامه A/RES/77/269، روز ۱۷ فوریه را به عنوان این مناسبت تعیین کرد.
هدف اصلی این روز، افزایش توجه جهانی به تاب‌آوری صنعت گردشگری در برابر بحران‌ها، شوک‌ها و اختلالات است؛ یعنی اینکه مقصدهای گردشگری، کسب‌وکارهای گردشگری، جوامع محلی و نیروی انسانی این حوزه بتوانند در برابر بحران‌ها آماده شوند، سازگار شوند، بهبود پیدا کنند و به مسیر توسعه بازگردند.
این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا گردشگری در برابر طیف گسترده‌ای از بحران‌ها آسیب‌پذیر است؛ از همه‌گیری‌ها و بلایای طبیعی گرفته تا تغییرات اقلیمی، بحران‌های اقتصادی، ناامنی، جنگ و مناقشه، حملات سایبری و اختلالات اجتماعی.
تفاوت آن با روز جهانی گردشگری
روز جهانی گردشگری در ۲۷ سپتامبر برگزار می‌شود و تمرکز گسترده‌تری بر اهمیت گردشگری، توسعه پایدار، اقتصاد، فرهنگ و ارتباط میان ملت‌ها دارد.
در مقابل، ۱۷ فوریه، روز جهانی تاب‌آوری گردشگری، مشخصاً بر توانایی بخش گردشگری برای مقابله با بحران، سازگاری، بازیابی و ادامه فعالیت در شرایط دشوار تمرکز دارد.
یک نکته مهم برای ایران
برای ایران، این مناسبت می‌تواند فرصتی جدی برای طرح مفهوم «تاب‌آوری گردشگری ایران» باشد؛ مفهومی که فقط به بازگشت گردشگران پس از بحران محدود نمی‌شود و موضوعاتی مانند تاب‌آوری مقصدهای گردشگری، تاب‌آوری جوامع محلی، تاب‌آوری فعالان گردشگری، تاب‌آوری اقتصادی، مدیریت بحران، تنوع‌بخشی به محصولات گردشگری و حفظ سرمایه فرهنگی و طبیعی را دربرمی‌گیرد.
حتی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۴ تصمیم گرفت سال ۲۰۲۷ را «سال بین‌المللی گردشگری پایدار و تاب‌آور» اعلام کند.
