مقايسه سبك اسنادي و تاب آوري در بين دانش آموزان آسيب ديده و دانش آموزان عادي

هدف پژوهش حاضر بررسي مقايسه سبك اسنادي و تاب آوري در بين دانش آموزان آسيب ديده و دانش آموزان عادي بود. روش پژوهش حاضر علي ـ مقايسه اي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش آموزان آسيب ديده و عادي در دامنه سني ۱۵ تا ۱۹ ساله شهر ساري و قائم شهر بود. ۱۲۰ دانش آموز (۶۰ دانش آموز آسيب ديده و ۶۰ دانش آموز عادي) از مدارس ساري و قائم شهر به عنوان نمونه انتخاب شدند. از شركت كنندگان خواسته شد كه پرسشنامه سبك اسناد (ASQ) و مقياس تاب آوري كانرو و ديويد سون ((CD-RTS9 را تكميل كنند. داده ها به وسيله آمار توصيفي ميانگين، انحراف معيار و استنباطي شامل تحليل واريانس چند متغيره، ضريب همبستگي و رگرسيون چند متغييري تحليل شدند. خلاصه نتايج تحليل واريانس نشان داد كه دانش آموزان معلول (نابينا و حركتي) در مولفه هاي اسناد دروني- بيروني ناخوشايند، اسناد موقت- پايدار ناخوشايند، اسنادكلي- اختصاصي ناخوشايند، و تاب آوري با دانش آموزان عادي تفاوت معني دار داشتند، كه نشان دهنده سبك اسناد بدبينانه تر اين گروه مي باشد. همبستگي مثبتي بين سبك اسناد با تاب آوري وجود دارد و نتايج تحليل رگرسيون نشان مي دهد كه مولفه هاي سبك اسناد توان پيش بيني تاب آوري را دارد (۰۱/۰>p). بر مبناي نتايج اين پژوهش مي توان به متخصصان تعليم و تربيت پيشنهاد كرد كه اقدام به تدوين و اجراي برنامه هاي درماني تركيبي براي دانش آموزان معلول نابينا/حركتي همراه با اختلال هاي هيجاني كنند.

 

مقايسة سبك اسناد و تاب آوري در بين دانش آموزان آسيب ديده وعادی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.