بررسی مقایسهای تابآوری و خودکارآمدی
بررسی مقایسهای تابآوری و خودکارآمدی در بین کارمندان نظامی ورزشکار و غیرورزشکار
امروزه محققان ورزش را به عنوان یکی از روشهای تقویتکننده در رشد مؤلفههای روانشناختی در نظر میگیرند.
هدف از پژوهش حاضر مقایسه تابآوری و خودکارآمدی بین کارمندان ورزشکار و غیرورزشکار نظامی میباشد.
مواد و روشها: جامعه آماری پژوهش، شامل کلیه کارکنان ورزشکار شاغل در علوم پزشکی دانشگاه بقیهالله در سال ۱۳۹۳ میباشد.
که تعداد ۱۰۰ نفر کارمند (۵۰ نفر ورزشکار و ۵۰ نفر غیرورزشکار) بهصورت نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند.
برای جمعآوری اطلاعات از مقیاس تابآوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس خودکارآمدی شرر (۱۹۸۲) و برای تجزیه وتحلیل دادهها از نرمافزار spss 17 و تحلیل واریانس چند متغیره (مانوا) برای گروههای مستقل استفاده شد.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که بین ورزشکاران و غیرورزشکاران نظامی ازلحاظ متغیرهای تابآوری و خودکارآمدی تفاوت معنادار وجود دارد (۰/۰۵ p <)، بهعبارتدیگر این متغیرها در ورزشکاران نظامی بالاتر از غیر ورزشکاران بود.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر میتوان گفت که ورزش و انجام تمرینات منظم بر وجوه مختلف شخصیتی و روانشناختی همچون تابآوری و خودکارآمدی تأثیرگذار است.
بررسی مقایسهای تابآوری و خودکارآمدی در بین کارمندان نظامی ورزشکار و غیرورزشکار
خودکارآمدی به عنوان یک مفهوم روانشناختی، به باور فرد نسبت به تواناییهایش در انجام وظایف و دستیابی به اهداف خاص اشاره دارد.
این مفهوم نخستین بار توسط آلبرت بندورا، روانشناس مشهور، معرفی شد و به طور گستردهای در حوزههای مختلف روانشناسی و علوم اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته است. خودکارآمدی نه تنها شامل ارزیابی فرد از مهارتهای خود است، بلکه به احساسات و باورهای او درباره تواناییهایش برای غلبه بر چالشها و مشکلات نیز مربوط میشود.
خودکارآمدی به طور کلی به معنای **باور فرد به قابلیتهایش** در انجام کارها و دستیابی به نتایج مثبت است.
بندورا این مفهوم را به عنوان “باور شخص به موفقیت در یک موقعیت خاص” تعریف کرده است.
این باور میتواند تأثیرات عمیقی بر رفتار، انگیزش و عملکرد فرد داشته باشد. افرادی که خودکارآمدی بالایی دارند، معمولاً در مواجهه با چالشها و موانع، بیشتر تلاش میکنند و از شکستها ناامید نمیشوند.
خودکارآمدی شامل چندین بعد اصلی است:
1.باور به تواناییهای فردی: این بعد شامل اعتماد به نفس و اطمینان از توانایی انجام وظایف مختلف است.
2.تجربیات گذشته: تجربیات موفق یا ناموفق گذشته میتوانند تأثیر زیادی بر احساس خودکارآمدی فرد داشته باشند.
3.مشاهده دیگران: مشاهده موفقیتهای دیگران میتواند باعث افزایش خودکارآمدی شود.
4. بازخورد اجتماعی: نظرات و بازخوردهای دیگران نیز نقش مهمی در شکلگیری باورهای خودکارآمدی ایفا میکند.
اهمیت خودکارآمدی
خودکارآمدی در بسیاری از زمینهها، از جمله تحصیلات، کار، ورزش و سلامت روان تأثیرگذار است.
تحقیقات نشان دادهاند که افراد با سطح بالای خودکارآمدی معمولاً عملکرد بهتری دارند، اهداف بیشتری را تعیین میکنند و در برابر چالشها مقاومتر هستند. این افراد همچنین بیشتر تمایل دارند که در فعالیتهایی شرکت کنند که برایشان چالشبرانگیز است و از شکستها درس میگیرند.
کاربردهای نظریه خودکارآمدی
نظریه خودکارآمدی در زمینههای مختلفی مانند آموزش، مشاوره شغلی و درمان روانشناختی کاربرد دارد. برای مثال، در درمان بیماریهای مزمن، افزایش احساس خودکارآمدی بیماران میتواند منجر به بهتر شدن وضعیت سلامت آنها شود. همچنین در زمینههای شغلی، خودکارآمدی میتواند بر رضایت شغلی و عملکرد کارکنان تأثیر بگذارد.
خودکارآمدی یک سازه چند بعدی است که تأثیرات عمیق و گستردهای بر زندگی فرد دارد. این مفهوم نه تنها بر نحوه تفکر و رفتار افراد تأثیر میگذارد بلکه میتواند به عنوان عاملی کلیدی در دستیابی به موفقیتهای شخصی و حرفهای عمل کند. با توجه به اهمیت این سازه، پژوهشگران و متخصصان روانشناسی همواره بر روی روشهایی برای تقویت احساس خودکارآمدی در افراد کار کردهاند تا آنها را در رسیدن به اهدافشان یاری کنند.