تاب آوری و پشتکار ویژگیهایی هستند که افراد و سازمانهای موفق را از دیگران متمایز میکنند.تابآوری و پشتکار رمز پیروزی است.
در مسیر پرپیچوخم زندگی، دو نیروی درونی قدرتمند، تابآوری و پشتکار، همچون چراغهایی روشنگر و موتورهایی پیشبرنده عمل میکنند.
این دو مفهوم، اگرچه متمایز، پیوندی ناگسستنی با یکدیگر دارند.
پشتکار، آن اراده آهنین و استقامت بیوقفه در پیگیری اهداف، در حقیقت یکی از بارزترین و ملموسترین نشانههای تابآوری است.
تابآوری به معنای توانایی ادامه از میان سختیها، شکستها و ناملایمات است؛ ظرفیتی که به فرد اجازه میدهد نه تنها از طوفانها جان به در برد، بلکه از آنها قویتر بیرون آید. وقتی فردی با وجود موانع متعدد و شکستهای پیاپی، دست از تلاش برنمیدارد و با پشتکاراستوار به پیش میرود، در واقع در حال نمایش عینی و عمیق تابآوری روانی و عاطفی خود است.
این پایداری فعالانه، گواهی بر وجود آن زیرساخت قدرتمند درونی است که اجازه نمیدهد ناامیدی یا موانع بیرونی، مسیر پیشرفت را به طور دائم مسدود کنند.
تابآوری مجموعهای پویا از مهارتها و نگرشهاست که بستر لازم برای ظهور و تداوم پشتکار را فراهم میکند.
این مهارتها شامل توانایی تنظیم هیجانات منفی (مانند ناامیدی و ترس)، حفظ خوشبینی واقعگرایانه، انعطافپذیری شناختی (دیدن راههای جایگزین)، و داشتن حس قوی کنترل درونی و معنا در زندگی است.
فرد تابآور میداند که شکست پایان راه نیست، بلکه بخشی اجتنابناپذیر و آموزنده از فرآیند رشد است.
این باور عمیق و درک انعطافپذیر از چالشهاست که به او نیرو میدهد تا پس از هر زمینخوردن، با پشتکار بیشتری برخیزد و دوباره تلاش کند.
بدون این بنیان روانی محکم، پشتکار ممکن است به سرعت در برابر اولین امواج سختیها فروکش کند یا به تلاشی خستهکننده و بیثمر تبدیل شود که فاقد جهتگیری و امید است. تابآوری، سوخت روانی پایدار برای موتور پشتکار فراهم میکند.
پشتکار تجلی عملی تابآوری است.
پشتکار این همان عمل مستمر، روزانه و اغلب خستگیناپذیر است که تابآوری را از یک مفهوم نظری به واقعیتی ملموس تبدیل میکند.
پشتکار یعنی تمرین مداوم یک مهارت جدید علیرغم پیشرفت آهسته، ادامه تحصیل در شرایط مالی دشوار، تلاش بیوقفه برای یافتن شغل مناسب پس از رد شدنهای متوالی، یا پایبندی به برنامه بهبودی پس از یک آسیب یا بیماری. هر قدم کوچکِ برداشته شده با پشتکار، در حکم آجری است که بر دیوار تابآوری فرد افزوده میشود.
این عمل مداوم نه تنها به تدریج به موفقیت منجر میشود، بلکه خود به تقویت تابآوری میانجامد. هر بار که فرد با تکیه بر پشتکار خود بر مانعی غلبه میکند، به تواناییهای خود اطمینان بیشتری پیدا میکند و باور میکند که میتواند بر چالشهای آینده نیز فائق آید. پشتکار، زبان عملی تابآوری است.
تقویت چرخه تابآوری و پشتکارسرمایهگذاری برای موفقیت پایدار است.
خبر امیدبخش این است که هم تابآوری و پشتکار مهارتهایی اکتسابی هستند که میتوان آنها را پرورش داد.
برای تقویت این چرخه قدرتمند میتوان اقدامات مؤثری انجام داد که اغلب شامل توسعه خودآگاهی برای شناسایی الگوهای فکری منفی و جایگزینی آنها با نگرشهای واقعبینانه و امیدوارکننده، یادگیری مهارتهای تنظیم هیجان برای مدیریت استرس و ناامیدی، تعیین اهداف کوچک، قابلدسترسی و معنادار که دستیابی به آنها نیاز به پشتکار مداوم دارد و هر موفقیت کوچک، تابآوری را تقویت میکند،
تمرین مهربانی با خود و درک اینکه شکستها بخشی از فرآیند یادگیری هستند نه نشانه ضعف، و جستجوی حمایت اجتماعی از افراد مثبت و مشوق که در روزهای سخت میتوانند منبع انرژی و انگیزه باشند.
تمرین عمدی و آگاهانه پشتکار در کارهای روزمره (حتی سادهترین کارها)، مانند ورزش منظم یا یادگیری مهارت جدید تابآوری را تقویت میکند.
پرورش همزمان این دو، سرمایهگذاری هوشمندانهای برای عبور موفقیتآمیز از هر بحران و تحقق اهداف بلندمدت است.
دکتر محمدرضامقدسی بنیانگذار خانه تاب آوری ایران در پایان آورده است پشتکار نشانه تابآوری است پشتکار نشانه تاب آوری در میدان عمل است.
تابآوری و پشتکار هم آیند و تقویتکننده یکدیگر هستند.
تابآوری، آن ظرفیت درونی عمیق برای خم شدن اما نشکستن است که به فرد اجازه میدهد در برابر طوفانها بایستد.
پشتکار، اما، عمل آگاهانه و خستگیناپذیری است که از دل این ظرفیت سربرمیآورد و فرد را به سمت جلو، علیرغم تمام موانع، به پیش میراند.
پشتکار قویترین نشانه تابآوری است.
سرمایهگذاری برای پرورش همزمان تابآوری و پشتکار، به معنای ساختن فردی است که با چشمانی باز به روی مشکلات مینگرد، با قلبی پرامید و ارادهای آهنین به استقبال چالشها میرود و با گامهایی استوار، حتی اگر آهسته، مسیر موفقیت و تحقق خویشتن را میپیماید. مسیر پیشرفت هموار نیست.
نظرات بسته شده است.