سمینار بین المللی توانمندسازی بین نسلی و به زیستن پایدار

 

 

توانمندسازی بین نسلی و به زیستن پایدار موضوع سمپوزیوم علمی روز جهانی مددکاری اجتماعی در سال ۱۴۰۴ با عنوان «توانمندسازی بین نسلی و به زیستن پایدار» برگزار می‌شود که اهمیت ویژه‌ای در تقویت روابط و همبستگی بین نسل‌های مختلف جامعه دارد.

این رویداد علمی به همت انجمن مددکاران اجتماعی ایران و با همکاری دانشگاه علم و فرهنگ در تهران برنامه‌ریزی شده است تا با حضور اساتید برجسته داخلی و بین‌المللی، به بررسی راهکارهای عملی برای کاهش شکاف بین نسلی و ایجاد زندگی پایدار بپردازد.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، سید حسن موسوی چلک، در گفت‌وگویی تأکید کرد که انتخاب شعار سال توسط فدراسیون جهانی مددکاران اجتماعی، هر ساله اهمیت ویژه‌ای دارد و در سال ۲۰۲۵، شعار «تقویت همبستگی بین نسلی برای بهزیستی پایدار» انتخاب شده است.

این شعار بیانگر ضرورت توجه به پیوندهای اجتماعی و انتقال تجربیات میان نسل‌هاست تا بتوانیم جامعه‌ای پویا، همدل و پایدار با کیفیت زندگی بهتر داشته باشیم.

شکاف یا فاصله بین نسلی یکی از مهم‌ترین چالش‌های اجتماعی امروز است که بیش از پیش توجه متخصصین علوم اجتماعی و مددکاری اجتماعی را جلب کرده است.

این فاصله ناشی از تفاوت ارزش‌ها، نگرش‌ها و شیوه زندگی بین نسل‌های مختلف بوده که می‌تواند موجب کاهش همبستگی اجتماعی و تضعیف تعلق فرهنگی در جامعه شود.

اما اگر بتوان این فاصله را کاهش داد و ارزش‌های مشترک اجتماعی را تقویت کرد، به طور طبیعی بهزیستی و رضایت از زندگی در جامعه ارتقا خواهد یافت.

مطالعات و تجربه زیسته نشان داده است که نسل‌های مختلف با استفاده از دانش و تجارب یکدیگر، می‌توانند شرایط زندگی بهتری برای خود فراهم کنند.

این همکاری بین نسلی موجب می‌شود که ضمن حفظ ارزش‌ها و هنجارهای اجتماعی، نسل‌ها بتوانند از فناوری‌ها و تکنولوژی‌های نوین به شیوه‌ای مناسب بهره گیرند.

نقش مددکاران اجتماعی در این زمینه بسیار حیاتی است چون آن‌ها با دارا بودن مهارت و دانش تخصصی، بسترساز توانمندسازی افراد در سطوح فردی، خانوادگی و اجتماعی هستند.

افزایش کاربرد فناوری‌های دیجیتال، به خصوص پس از دوران کرونا، موجب فاصله بیشتر میان کودکان و نوجوانان با بزرگسالان شده است.

مهارت کمتر برخی بزرگسالان در استفاده از این فناوری‌ها، مشکلاتی در ارتباطات بین نسلی به وجود آورده که می‌تواند اثر منفی بر کیفیت زندگی خانواده‌ها و جامعه بگذارد.

در چنین شرایطی، بروز تنش‌ها و تعارضات بین نسل‌ها امری طبیعی است که نیازمند مداخلات اجتماعی و مددکاری حرفه‌ای است.

موسوی چلک با اشاره به نقش مهم مددکاران اجتماعی، بیان کرد که بسیاری از افراد در مواجهه با تعارضات و آسیب‌های اجتماعی به مراکز و سازمان‌های تخصصی مراجعه می‌کنند تا با کمک متخصصان زندگی خود را بهبود بخشند.

مددکاران اجتماعی، به ویژه در سازمان‌های دولتی و غیر دولتی، با توانمندسازی افراد و خانواده‌ها، آن‌ها را در مسیر توانمندی، مشارکت اجتماعی و بهزیستی پایدار همراهی می‌کنند.

آن‌ها مهارت و دانش لازم را برای مدیریت تغییرات اجتماعی و حل مسائل بین نسلی دارا بوده و این سمپوزیوم دقیقاً با هدف تقویت این توانمندی‌ها طراحی شده است.

در پایان، سید حسن موسوی چلک از همکاری اساتید بین‌المللی و داخلی، مدیران و اعضای دانشگاه علم و فرهنگ و همچنین همکاران انجمن مددکاران اجتماعی تشکر و قدردانی کرد و برای همه شرکت‌کنندگان این سمپوزیوم علمی آرزوی سلامت، موفقیت و زندگی پایدار نمود.

این سمپوزیوم فرصتی است تا موضوع «توانمندسازی بین نسلی و به زیستن پایدار» به صورت جامع و کاربردی بررسی شود و راهکارهای علمی و عملی برای بهبود کیفیت روابط بین نسل‌ها و ارتقای سطح زندگی اجتماعی مردم ارائه گردد. همچنین، این موضوع نقش اساسی در توسعه پایدار اجتماعی، تقویت فرهنگ همبستگی و ارتقای سطح رفاه جامعه دارد که توجه به آن می‌تواند آینده روشن‌تری برای همه نسل‌ها فراهم آورد.

توانمندسازی بین نسلی و به زیستن پایدار به معنای تقویت و ایجاد ظرفیت‌ها، مهارت‌ها و فرصت‌ها برای ارتباط، همکاری و بهره‌مندی متقابل نسل‌های مختلف در جامعه است تا بتوانند با هم به زندگی‌ای بهتر، متعادل و پایدار دست یابند.

این مفهوم شامل کاهش فاصله و شکاف‌های نسلی است که ممکن است به دلیل تفاوت در نگرش‌ها، ارزش‌ها و فناوری‌ها به وجود آمده باشد و می‌کوشد با ایجاد همبستگی اجتماعی و حمایت متقابل بین نسل‌ها، احساس تعلق، رضایت و کیفیت بهتر زندگی برای همه نسل‌ها فراهم کند.

در واقع، توانمندسازی بین نسلی به افراد کمک می‌کند که ضمن احترام به تجربیات و دانش نسل‌های گذشته، توانایی استفاده از فناوری‌ها و دانش روز را نیز در خود تقویت کنند. این فرایند به ایجاد هم‌افزایی بین نسل‌ها می‌انجامد که نه تنها موجب بهزیستی فردی و خانوادگی می‌شود، بلکه منجر به رشد اجتماعی و فرهنگی پایدار نیز می‌شود.

به زیستن پایدار هم اشاره به نوعی زندگی دارد که در آن افراد و جوامع با حفظ منابع، توجه به عدالت اجتماعی و تقویت روابط انسانی تلاش می‌کنند کیفیت زندگی خود را در بلندمدت حفظ و ارتقا دهند. توانمندسازی بین نسلی یکی از کلیدهای اصلی تحقق این نوع زندگی است پیوند مستحکم بین نسل‌ها باعث می‌شود که منابع فرهنگی، اجتماعی و معنوی به بهترین شکل انتقال یابد و نسل‌های آینده بتوانند در شرایط بهتر و با زیرساخت‌های مستحکم‌تر زندگی کنند.