اثربخشی معنویت درمانی بر تاب آوری بیماران تالاسمی

اثربخشی معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی

بروز بیماری های جسمانی مزمن همچون تالاسمی موجب ایجاد پریشانی روانشناختی و کاهش تاب آوری بیماران می شود. پژوهش حاضر در پی آن است که آیا معنویت درمانی می تواند منجر به کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود تاب آوری بیماران تالاسمی شود؟

بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی انجام گرفت.

پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل بیماران تالاسمی شهر شیراز در سه ماهه زمستان سال ۱۳۹۷ بود. در این پژوهش تعداد ۳۰ بیمار تالاسمی با روش نمونه گیری غیرتصادفی داوطلبانه و هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند (۱۵ بیمار در گروه آزمایش و ۱۵ بیمار در گروه گواه). گروه آزمایش مداخله معنویت درمانی (بوالهری و همکاران، ۱۳۹۱) را طی دو ماه و نیم در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت نمودند. پرسشنامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران، ۲۰۰۳) و پرسشنامه تاب آوری (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) بود. داده های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس مختلط مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

نتایج نشان داد که معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی تاثیر معنادار دارد (P<۰/۰۰۱). بدین صورت که این درمان توانسته منجر به کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود تاب آوری بیماران شود.

یافته های پژوهش حاضر  نشان دهنده  و بیانگر آن بودند که معنویت درمانی با بهره گیری از فنونی همانند، خودآگاهی و ارتباط با خود و خدا، نوع دوستی، بخشش خود و دیگران، قدردانی و شکرگزاری می تواند به عنوان یک درمان کارآمد جهت کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود تاب آوری بیماران تالاسمی مورد استفاده قرار گیرد.

اثربخشی معنویت درمانی بر پریشانی روانشناختی و تاب آوری بیماران تالاسمی

معنویت درمانی یک رویکرد نوین در درمان است که به ابعاد روحی و معنوی انسان توجه می‌کند. این روش بر اساس باورهای دینی و ارزش‌های انسانی، به بیماران کمک می‌کند تا با تقویت ارتباط خود با نیروی برتر (خداوند یا هر مفهوم معنوی دیگر) به بهبود سلامت روان و جسمی دست یابند.

معنویت درمانی، که به انگلیسی “Spiritual Therapy” نامیده می‌شود، به عنوان یک رویکرد درمانی نوین در سال‌های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. این روش بر اساس تقویت ابعاد روحی و معنوی افراد و استفاده از این ابعاد در فرآیند درمان، به ویژه برای بیماران صعب العلاج، طراحی شده است. معنویت درمانی به بیماران کمک می‌کند تا با تقویت باورهای دینی و معنوی خود، به بهبودی روحی و جسمی دست یابند.

تاریخچه معنویت درمانی به سال ۲۰۰۵ برمی‌گردد که سازمان بهداشت جهانی این رویکرد را تأیید کرد. در ایران،  دکتر مسعود جان بزرگی برای نخستین بار رویکرد “درمان معنوی خداسو” را معرفی کرد که نتایج مثبتی در درمان بیماری‌های مختلف از جمله سرطان داشته است.

در معنویت درمانی، درمانگر با استفاده از تکنیک‌هایی مانند مدیتیشن، دعا، و مطالعه متون مقدس، به فرد کمک می‌کند تا به خودشناسی عمیق‌تری برسد و احساس امید و آرامش را تجربه کند. این رویکرد می‌تواند در درمان اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب مؤثر باشد و به کاهش استرس و افزایش کیفیت زندگی کمک کند.

از ویژگی‌های مهم معنویت درمانی، شناسایی ریشه‌های بیماری‌ها و همگامی در فرآیند درمان با بیمار است.

این رویکرد به افراد کمک می‌کند تا با پاکسازی افکار منفی و احساسات مسموم، به شفا و تندرستی دست یابند.

معنویت درمانی نه تنها مکمل درمان‌های پزشکی است، بلکه می‌تواند به عنوان یک ابزار مؤثر در راستای بهبود کیفیت زندگی افراد مورد استفاده قرار گیرد.

معنویت درمانی به معنای در نظر گرفتن باورهای دینی و روحانی بیمار در فرآیند درمان است. این رویکرد می‌تواند به کاهش احساس بی‌ارزشی، ترس از مرگ، اضطراب و افسردگی کمک کند. اصول اساسی معنویت درمانی شامل تقویت ارتباط بیمار با خداوند و استفاده از آموزه‌های دینی برای ایجاد امید و آرامش درونی است.

معنویت درمانی یک رویکرد جامع است که با توجه به ابعاد روحانی انسان، می‌تواند نقش مهمی در فرآیند درمان ایفا کند.