رابطه الگوهای ارتباطی خانواده با تاب آوری

رابطه الگوهای ارتباطی خانواده با تاب آوری در دانشجویان دانشگاه شیراز

هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه الگوهای ارتباطی والدین (گفت و شنود و همنوایی) با تاب آوری دانشجویان است.

این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. بدین منظور ۲۰۰ نفر از دانشجویان سال اول که در مقطع کارشناسی در دانشگاه شیراز مشغول تحصیل بودند،

به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای به کار رفته شامل مقیاس تاب آوری بزرگسالان (فریبرگ و همکاران، ۲۰۰۳) و مقیاس تجدید نظر شده الگوهای ارتباطی خانواده (ریچی و فیتز پاتریک، ۱۹۹۴) بود، که برای بررسی پایایی این ابزارها ازآلفای کرونباخ و برای بررسی روایی از روش تحلیل عامل استفاده شد که هر دو پرسشنامه پایایی و روایی خوبی را نشان می داد.

برای بررسی اینکه آیا انواع الگوهای ارتباطی خانواده قدرت پیش بینی کننده تاب آوری را دارا هستند، از تحلیل رگرسیون و برای بررسی تفاوت میان انواع اشکال خانواده از منظر تاب آوری از تحلیل واریانس استفاده شد.

نتایج تحلیل آماری یافته ها از طریق تحلیل واریانس و رگرسیون چند متغیری نشان داد که، اولا بعد (۰٫۰۰۱)، اما بعد همنوایی پیش بینی کننده منفی تاب آوری است (۰٫۰۰۵) و بین انواع الگوهای ارتباطی یعنی خانواده های کثرت گرا و توافق کننده و خانواده های بی قید و محدود کننده تفاوت معنادار (۰٫۰۰۱) از لحاظ میزان تاب آوری وجود دارد.

 

 

 

رابطه الگوهای ارتباطی خانواده با تاب آوری

 

 

 

 

الگوهای ارتباطی خانواده

الگوهای ارتباطی خانواده به شیوه‌های مختلفی که اعضای خانواده با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، اطلاق میشود.

این الگوها شامل گفت‌وگوهای روزمره، شیوه‌های حل تعارض، و نحوه بیان احساسات و نیازها هستند.

ارتباطات می‌توانند مستقیم یا غیرمستقیم، مثبت یا منفی باشند.

الگوهای سالم شامل گوش دادن فعال، ابراز محبت و حمایت عاطفی است، در حالی که الگوهای ناسالم ممکن است شامل انتقاد مداوم، سکوت یا پرخاشگری باشند.

این الگوها تأثیر زیادی بر روابط خانوادگی و سلامت روان اعضا دارند و می‌توانند به تقویت یا تضعیف پیوندهای خانوادگی منجر شوند.

الگوهای ارتباطی خانواده به شیوه‌های مختلفی اشاره دارد که اعضای خانواده با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.

این الگوها می‌توانند تأثیر عمیقی بر روابط خانوادگی و سلامت روانی افراد داشته باشند.

 

1.ارتباط باز (Open Communication)
این نوع ارتباط شامل بیان آزادانه احساسات و افکار است. اعضای خانواده در این الگو به راحتی می‌توانند نظرات خود را بیان کنند و به یکدیگر گوش دهند.

2.ارتباط بسته (Closed Communication)
در این الگو، اعضای خانواده تمایل به پنهان کردن احساسات و افکار دارند. این نوع ارتباط می‌تواند منجر به سوءتفاهم و تنش‌های عاطفی شود.

3.ارتباط غیرکلامی (Nonverbal Communication)
این نوع ارتباط شامل حرکات بدن، زبان بدن و حالات چهره است. ارتباط غیرکلامی می‌تواند احساسات عمیق‌تری را منتقل کند که ممکن است با کلمات بیان نشود.

4.ارتباط حمایتی (Supportive Communication)
این الگو بر پایه حمایت عاطفی و تشویق متقابل بنا شده است. اعضای خانواده در این نوع ارتباط به یکدیگر کمک کرده و احساس امنیت را تقویت می‌کنند.