رابطه سبک های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک های مقابله ای با تاب آوری روان شناختی در افراد دارای تجربه سوگ: ارائه مدل تحلیل مسیر
رابطه سبک های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک های مقابله ای با تاب آوری روان شناختی در افراد دارای تجربه سوگ: ارائه مدل تحلیل مسیر
هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک های مقابله ای با تاب آوری روان شناختی در افراد دارای تجربه سوگ بود. جامعه پژوهش حاضر را سوگواران شهر اردبیل تشکیل می دادند که از این جامعه، ۲۵۰ سوگوار به روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند.
ابزار این پژوهش را پرسشنامه سرمایه های روانشناختی لوتانز (۲۰۰۶)، مقیاس سبک های دلبستگی هازان و شیور (۱۹۸۷)، پرسشنامه ی حمایت اجتماعی زیمن و همکاران (۱۹۹۸) و پرسشنامه ی سبک های مقابله ای آدیسون و همکاران (۲۰۰۷) تشکیل دادند. داده ها به وسیله نرم افزار آماری SPSS۲۲ و ایموس با روش آماری همبستگی و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافته های پژوهش نشان داد که اثر مستقیم سبک های دلبستگی بر تاب آوری روان شناختی در افراد دارای تجربه سوگ معنی دار نیست.
اثر مثبت و مستقیم حمایت خانواده بر تاب آوری افراد دارای تجربه سوگ مورد تایید قرار گرفت، اما اثر حمایت دوستان و دیگران بر تاب آوری مورد تایید قرار نگرفت. همچنین اثر مثبت و مستقیم سبک مقابله متمرکز بر مشکل با تاب آوری افراد سوگوار مورد تایید قرار گرفت.
همچنین، یافته ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن، سبک دلبستگی دوسوگرا و حمایت اجتماعی از طریق سبک های مقابله ای بر تاب آوری سوگواران اثر غیرمستقیم دارند.
به طور کلی نتایج نشان می دهد که مدل پژوهش مبنی بر رابطه سبک های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک های مقابله ای بر تاب آوری روان شناختی در افراد دارای تجربه سوگ از برازش مطلوب برخوردار است.
سبکهای مقابلهای به روشها و استراتژیهایی اشاره دارند که افراد برای مدیریت و کاهش استرس و فشار روانی به کار میبرند.
این سبکها به طور کلی به سه دسته اصلی تقسیم میشوند: مقابله مسئلهمدار، مقابله هیجانمدار و مقابله اجتنابی.
1. مقابله مسئلهمدار
این سبک شامل تلاشهای فعال برای تغییر یا حذف منبع استرس است. افرادی که از این سبک استفاده میکنند، به دنبال راهحلهای واقعی برای مشکلات خود هستند. به عنوان مثال:
– برنامهریزی: ارزیابی و انتخاب بهترین راهحل برای مشکلات.
– جستجوی اطلاعات: کسب اطلاعات بیشتر درباره وضعیت استرسزا.
– تغییر ساختار مشکل: بازنگری در نحوه تفکر درباره مشکل و اولویتبندی فعالیتها.
2. مقابله هیجانمدار
در این نوع، افراد سعی میکنند احساسات خود را نسبت به موقعیتهای استرسزا مدیریت کنند. این شامل:
– تکنیکهای آرامش: مانند تنفس عمیق یا مدیتیشن.
– تخلیه هیجانی: صحبت با دیگران یا نوشتن درباره احساسات.
– تغییر نگرش: تمرکز بر جنبههای مثبت و یادگیری از تجربیات.
3. مقابله اجتنابی
این سبک شامل دوری از موقعیتهای استرسزا و نادیده گرفتن مشکلات است. این رفتار ممکن است شامل:
– انکار: برخورد به گونهای که انگار مشکلی وجود ندارد.
– سرگرمی: مشغول شدن به فعالیتهای دیگر به منظور فراموش کردن مشکل.
– اجتناب از مواجهه: عدم روبرو شدن با واقعیتهای ناخوشایند.
تحقیقات نشان دادهاند که سبک مقابله مسئلهمدار معمولاً با کاهش اضطراب و افسردگی مرتبط است، در حالی که سبکهای هیجانمدار و اجتنابی ممکن است به سازگاری کمتری منجر شوند.