رابطه کیفیت زندگی، معنویت و تاب آوری با خودکشی

رابطه کیفیت زندگی، معنویت و تاب آوری با افکار خودکشی دانشجویان

خودکشی یکی از معضلات بهداشت روانی در دانشجویان است که در دهه­های اخیر روند رو به افزایشی داشته است.

با توجه به این امر می توان با شناخت عوامل موثر و پیش­بین در افکار خودکشی دانشجویان در فهم جنبه­های مثبت و رفتارهای سازگارانه آنان کمک کرد.

بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه کیفیت زندگی، معنویت و تاب­آوری با افکار خودکشی در دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی رازی کرمانشاه انجام گرفت.

روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه ­ی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی کرمانشاه  بود، که نمونه­ای به حجم  ۲۰۰ دانشجو به روش نمونه­گیری خوشه­ای چند­مرحله ­ای از میان آنها انتخاب شد. برای جمع­آوری داده­ها از مقیاس افکار خودکشی بک، کیفیت زندگی، مقیاس تاب آوری، و تجربیات معنوی غباری استفاده شد.

برای تحلیل داده­ها از شاخص های آماری، میانگین، انحراف استاندارد، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون همزمان استفاده شد.

یافته ­های پژوهش: نتایج نشان داد که بین کیفیت زندگی و تاب­آوری و معنویت با افکار خودکشی رابطه منفی و معنا داری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای پیش­بین توان پیش­بینی افکار خودکشی را دارند.

نتیجه­ گیری: بنابراین می توان نتیجه گرفت که شناخت مسائل و مشکلات روان شناختی در فهم خودکشی و افکار مربوط به آنها نقش مهمی ایفا می کنند.

رابطه کیفیت زندگی ، معنویت و تاب آوری با افکار خودکشی در دانشجویان

دین راه  رسیدن به تجربه‌های معنوی است.

تعریف معنویت مشکل است و به نظر میرسد هیچ اتفاق نظری در مورد معنای دقیق معنویت وجود نداشته باشد.

معنویت لزوماً متعلّق به یکی از ادیان نهادینه و تاریخی نیست.

 معنامندی به معنای داشتن نگرشی به عالم و آدم است که به انسان آرامش، شادی و امید بدهد.

معنویت در انواع مختلفی از مفاهیم فرهنگی و دینی شامل راهی معنوی تلقی می‌شود که در آن فرد می‌تواند به چیزی مثل سطح بالایی از هوشیاری یا انسان کامل شدن یا رسیدن به حکمت یا اتحاد با خدا یا خلقت دست یابد.

دو واژه معنویت و دین هردو می‌توانند به معنای مشترک جستجوی امر مطلق یا خداوند دلالت کنند.

با این وجود شمار فزاینده‌ای از مردم این دو را دو هویت جداگانه تلقی می‌کنند.

تاب‌آوری افراد دیندار به معنای توانایی آن‌ها در مواجهه با چالش‌ها و مشکلات زندگی است.

این افراد معمولاً از اعتقادات مذهبی خود به عنوان منبعی برای امید و قوت در زمان‌های سخت استفاده می‌کنند.

ایمان به خدا و وجود یک جامعه حمایتی از ویژگی‌های بارز آن‌هاست که به افزایش تاب‌آوری کمک می‌کند.

دعا، مدیتیشن و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی نیز از روش‌های مؤثر برای کاهش استرس و تقویت روحیه در این افراد محسوب می‌شود.

ذکر خداوند موجب آرامش قلب است.

دینداری می‌تواند به عنوان یک عامل مهم در افزایش تاب‌آوری و بهبود کیفیت زندگی افراد عمل کند.