کارگاه تاب آوری مددکاری

کارگاه تاب آوری مددکاری

برگزاری کارگاه یک روزه تاب آوری
۲۶/ خرداد / ۹۴
تاب آوری از آن دست مفاهیم روانشناختی است که در دنیای کنونی و با سبک زندگی های این قرن بسیار می تواند مورد استفاده قرار گیرد.
در این کارگاه ۲ ساعته ما به معرفی این مفهوم و کاربرد آن در زندگی می پردازیم.زندگی سالم و سرشارآموختنی است و به دست آمدن نتیجه خوب در شرایط سخت هم مبتنی بر تجربیات و شواهد شدنی و ممکن است.
تاب آوری به این معنا اشاره میدهد که علی رغم شرایط نامطلوب برای کودکان و نوجوانان باز هم امکان رشد و بالندگی و برخورداری از یک زندگی مفید و مثبت ممکن است ودر این میان تاثیر حمایت های اجتماعی حتی میتواند بخش عمده ای از نارسایی های خانه و خانواده را جبران نماید هم از این جهت است که تاب آوری در سطوح مختلف فردی ، خانوادگی و اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است.

تجربیات مددکاران و مشاوران نشان میدهد که امکان ادامه تحصیل و برخورداری از این موهبت علاوه بر اینکه موجب ارتقائ سلامت اخلاقی و جسمانی کودکان میگردد بلکه سبب توانش و کفایت اجتماعی ایشان نیز هست و مجموع این دستآوردها زندگی سالم و سازنده ای را رقم خواهد زد.
به همین منظور از جناب آقای محمدرضا مقدسی، یکی از برجسته ترین و متمرکز ترین اساتید در این زمینه دعوت به عمل آورده ایم.
روز و تاریخ برگزاری:
پنجشنبه ۲۸ خردادماه از ساعت ۱۶ الی ۱۸
لطفاً جهت ثبت نام و شرکت با مرکزِ آموزشِ کلینیک ایران تماس حاصل نمائید.
به علت کمبود ظرفیت از پذیرش شرکت کنندگان و میهمانان بدون هماهنگی، در روز کارگاه معذوریم.
۸۸۶۴۲۸۸۸
۸۸۶۷۰۳۴۰
۸۸۶۷۰۳۴۱

 

 

 

 

تاب‌آوری مددکاران اجتماعی به عنوان یکی از ارکان اصلی حفظ سلامت روان و کارایی آنها در محیط‌های پرچالش، نیازمند توجه همزمان به ابعاد فردی، سازمانی و اجتماعی است. در سطح فردی، مددکاران باید به مهارت‌های مدیریت استرس، تنظیم احساسات و مراقبت از خود تجهیز شوند تا بتوانند در مواجهه با رویدادهای آسیب‌زا مانند شنیدن داستان‌های تراوماتیک، فشار کاری سنگین یا عدم موفقیت در مداخلات، تعادل روانی خود را حفظ کنند.

این امر مستلزم آموزش‌های تخصصی در زمینه حمایت روانشناختی، استفاده از تکنیک‌های آرامش‌بخش مانند مدیتیشن یا ورزش منظم، و ایجاد مرزهای مشخص بین زندگی شخصی و حرفه‌ای است.

وجود نظام نظارتی و حمایتی مؤثر که فضایی امن برای بیان تجربه‌های دشوار و دریافت بازخورد ارائه دهد، می‌تواند به کاهش احساس تنهایی و افزایش درک همدلانه در مواجهه با چالش‌ها کمک کند.

در سطح سازمانی، تأمین منابع کافی مانند کاهش بار کاری، دسترسی به خدمات مشاوره‌ای، و طراحی برنامه‌های شغلی منصفانه که از فرسودگی جلوگیری کند، از جمله الزامات تاب‌آوری است.

سازمان‌ها باید فرهنگی را ترویج دهند که در آن مددکاران احساس ارزشمندی و حمایت می‌کنند، نه صرفاً به عنوان ابزاری برای انجام وظایف اداری یا آماری.

در بعد گسترده‌تر، تاب‌آوری مددکاران اجتماعی نیازمند تغییرات ساختاری در نظام‌های حمایتی جامعه و سیاست‌های عمومی است.

عدم وجود قوانین حمایتی از حقوق کارکنان حوزه رفاه اجتماعی، کمبود بودجه برای برنامه‌های پیشگیرانه، و نادیده گرفتن نیازهای روانشناختی این گروه حرفه‌ای، همگی مانع از تقویت تاب‌آوری می‌شوند.

دولت‌ها و نهادهای مرتبط باید با ایجاد شبکه‌های حمایتی ملی یا منطقه‌ای، امکان دسترسی مددکاران به مشاوره‌های تخصصی، گروه‌های پشتیبانی همتایان و برنامه‌های آموزش مداوم را فراهم کنند.

علاوه بر این، تغییر نگرش عمومی نسبت به حرفه مددکاری اجتماعی—که اغلب با بی‌احترامی یا کم‌ارزش‌شناختن همراه است—می‌تواند به کاهش فشارهای اجتماعی و افزایش حس افتخار شغلی کمک کند.

تاب‌آوری مددکاران اجتماعی مستلزم ترکیبی از حمایت‌های فردی، سازمانی و جامعه‌محور است.