رابطه بين سخت رويي و خودکارآمدي با نقش ميانجي گري تاب آوري در کارکنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران

زمينه و هدف: هدف پژوهش حاضر تبيين مدل رابطه بين سخت رويي و خودکارآمدي با نقش ميانجي گري تاب آوري در کارکنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران بوده است. روش شناسي: روش پژوهش از نظر هدف، کاربردي و از نظر ماهيت و روش توصيفي و از نوع هم بستگي بود. جامعه مورد مطالعه، کارکنان فرماندهي انتظامي استان چهارمحال و بختياري بوده است که براي تعيين حجم نمونه بر اساس جدول گرجسي-مورگان تعداد ۱۱۳ نفر به صورت تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش شامل سه پرسش نامه خودکارآمدي شرر و همکاران (۱۹۸۲)، سخت رويي کوباسا و همکاران (۱۹۷۹)، تاب آوري کانر و ديويدسون (۲۰۰۳)، بوده است که روايي و پايايي ابزار با استفاده از آلفاي کرونباخ مورد تأييد قرار گرفت. يافته ها: تحليل رگرسيون و بررسي ضرايب هم بستگي نشان داد که سخت رويي با خودکارآمدي رابطه مثبت و معناداري دارد. متغير سخت رويي با تاب آوري رابطه مثبت و معني دار دارد. بين تاب آوري و خودکارآمدي کارکنان رابطه مثبت و معني داري وجود دارد.

نتيجه گيري: سخت رويي کارکنان نيروي انتظامي مي تواند با خودکارآمدي آنها رابطه داشته باشد و ابعاد تاب آوري نيز مي تواند در اين رابطه نقش واسطه اي ايفا کند. متغير تاب آوري در ارتباط بين متغير برون زاي سخت رويي با متغير درون زاي کارآمدي نقش واسطه گري دارد و تاب آوري به طور غير مستقيم بر خودکارآمدي تأثيرگذار است.

رابطه بين سخت رويي و خودکارآمدي

با نقش ميانجي گري تاب آوري در کارکنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران

نقش خودکارآمدی و تاب‌آوری در کیفیت زندگی پرستاران

روا‌نشناسی مثبت نگر، در کنار ترمیم آسیب‌ها، به سمت بهینه ساختن کیفیت زندگی گام بر می‌دارد. کیفیت زندگی پرستاران بسیار مهم است سطح بالایی از استرس کاری پرستاران می تواند بر کیفیت زندگی آنها و درنتیجه کیفیت و کمیت مراقبت از بیمار تأثیر بگذارد. هدف از این پژوهش بررسی نقش خودکارآمدی و تاب‌آوری در کیفیت زندگی پرستاران بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی -همبستگی بود. جامعه آماری پرستاران شاغل در تهران در سال ۱۳۹۶ -۱۳۹۵ بود. نمونه از ۲۰۰ نفر که به روش نمونه‌گیری تصادفی در دسترس انتخاب شدند، تشکیل شد. آزمودنی‌ها پرسشنامه‌های کیفیت زندگی سازمان بهداشت جها‌‌نی، خودکارآمدی شرر و پرسشنامه تاب‌آوری کانر و دیویدسون را تکمیل کردند. یافته‌ها: خودکارآمدی به صورت معنی‌داری، به مقدار ۰/۲۶۶ کیفیت زندگی پرستاران بیمارستان‌های تهران را افزایش می‌دهد. همچنین سهم متغیر تاب‌آوری به صورت معنی‌داری (۰/۳۸۵) در پیش‌بینی کیفیت زندگی پرستاران در این شهر می‌باشد. خودکارآمدی و تاب‌آوری نیز با هم می‌توانند ۳۳/۶% از واریانس کیفیت زندگی پرستاران را تبیین کنند. نتیجه‌گیری:‌ آموزش مهارت‌های تاب‌آوری و افزایش توانمندی‌های روانشناختی به‌خصوص خودکارآمدی، روش‌های مؤثری برای بهبود کیفیت زندگی پرستاران می‌باشد.

نقش خودکارآمدی و تاب‌آوری در کیفیت زندگی پرستاران

تاثیرآموزش دلگرم سازی بر ارتقاء خودکارآمدی عمومی و تاب آوری زنان سرپرست خانوار

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش دلگرم‌سازی بر ارتقاء خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری زنان سرپرست خانوار اجرا شده است. روش پژوهش، نیمه آزمایشی و در قالب پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل می‌باشد. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان سرپرست خانوار تحت پوشش موسسه خیریه می‌باشد که با استفاده از روش نمونه‌گیری داوطلبانه در دسترس، ۲۸ نفر آنان انتخاب شدند و این تعداد به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. آزمودنی‌ها در گروه آزمایش، در معرض آموزش دلگرم‌سازی، در ۱۰ جلسه۱۲۰ دقیقه‌ای قرار گرفتند. دو گروه، قبل و بعد از مداخله آموزشی به وسیله پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (شرر، ۱۹۸۲) و  مقیاس تاب‌آوری (کانرو دیویدسون، ۲۰۰۳) مورد ارزشیابی قرار گرفتند. سپس داده‌های جمع آوری شده با آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین گروه آزمایش و گروه کنترل تفاوت معنا داری وجود دارد. به این صورت که آموزش دلگرم‌سازی به طور معنی‌داری موجب افزایش میزان خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری زنان سرپرست خانوار در گروه آزمایش شده است. در نتیجه آموزش دلگرم‌سازی به عنوان یک مهارت، می تواند باعث ارتقاء خودکارآمدی عمومی و میزان تاب‌آوری زنان سرپرست خانوارگردد.

تاثیر آموزش دلگرم سازی برتاب آوری زنان سرپرست خانوار