آموزش تاب آوری برای ۵۰۰۰ نفر از مددکاران اجتماعی برگزارشد

آموزش تاب آوری برای ۵۰۰۰ نفر از پرسنل سازمان بهزیستی کشور برگزارشد و کلیه مددکاران اجتماعی ، روانشناسان و مشاوران شاغل در اورژانس اجتماعی در این دوره آموزشی شرکت کردند  شرکت کنندگان  پس از حضور در آزمون پایانی از امتیار باز آموزی  این دوره کشوری برخوردار شدند

علاقه مندان میتوانند با کلیک بر تصویر محتوی آموزشی مربوطه را دریافت نمایند

تاب آوری اجتماعی را میتوان ظرفیت تبدیل و تحول، تطبیق و سازگاری و توان مقابله با تنش و بحرانهای اجتماعی نامید. دوره آموزشی تاب آوری اجتماعی برای کارشناسان اورزانس اجتماعی  به همت دفتر امور آسیب دیدگان اجتماعی سازمان بهزیستی کشور برگزار شد

تاب آوری اجتماعی را میتوان ظرفیت تبدیل و تحول، تطبیق و سازگاری و توان مقابله با تنش و بحرانهای اجتماعی نامید.

تاب آوری اجتماعی از ظرفیت و توانایی خاصی در افراد و گروهها، خانواده و جوامع صحبت میکند که عمدتا یادگیری و سازگاری در تغییرات تحمیل شده، و همچنین قدرت تطبیق با شرایط و متقضیات را در بر خواهد داشت؛

این به ساده ترین معنا برخورداری از آغازی همیشگی است. احیای مهربانی، توسعه سازگاری، قدرت مبتنی بر انعطاف، سرمایه و سازندگی اجتماعی را تقویت میکند وهمزمان موجب و دستاورد تاب آوری است.

زمانی که جامعه ای با نیازهای تازه، خطرات و یا تهدیدات مواجه میشود دچار درهم شکستگی و بحران خواهد شد.از این رو بسیاری از متون بازگشت سریع به شرایط قبل از بحران را تاب آوری نامیده اند.

و براین اساس مطالعات تاب آوری ماموریت اصلی خود را برگشت پذیری در سریع ترین زمان ممکن، و با حداقل آشفتگی و حفظ شایستگی میداند.

توسعه تاب آوری باعث میشود که امداد و حمایت های اجتماعی به هنگام و هماهنگ، فراگیر و جامع درحد بهینه اعمال گردد.

آموزش تاب آوری برای پرسنل اورژانس اجتماعی که از جمله مشاغل عملیاتی سخت و پر استرس هم برای برخورداری مخاطبین و هم برای خود مددکاران اجتماعی از ضروریات است .

نکته جالب توجه این است که تاب آوری قبل، در حین و بعد از وقوع  بحرانهای اجتماعی موضوعیت دارد. بنابراین طرح مساله ای به نام تقدم و تاخر تاب آوری و بحران  جایز نیست، چراکه تاب آوری در برگشت پذیری، مداخلات و پیشگیری کارساز است.

تاب آوری در بحرانهای اجتماعی نقش عمده ای ایفا میکند و شناخته شده ترین عاملی که با تاب آوری اجتماعی رابطه معکوس دارد آسیب پذیری اجتماعی است، لذا در هر سامانه ی اجتماعی برای مواجه شدن با تغییرات و تهدیدات بایستی تمهیداتی لحاظ گردد که بتواند به نحو بهینه مواجهه و مقابله کند.روانشناسی تاب آوری به هرحال ناظر بر فرآیندهای روانی اجتماعی است که میتواند شامل تعامل کودک باخانواده، همسالان، محیط های آموزشی و سایر بزرگسالان خارج از خانه باشد.

تاب آوری اجتماعی چیست ؟ محمدرضامقدسی ایران پاک

 

 

حمایت سازمانی و محیط کاری پایدار
تاب‌آوری مددکاران اجتماعی به شدت به حمایت سازمانی و شرایط کاری مناسب وابسته است.

این حمایت شامل تعیین بار کاری معقول، دسترسی به منابع مادی و انسانی کافی، و وجود سیستم‌های نظارتی مؤثر است. مددکاران اجتماعی اغلب با موارد پیچیده و بحرانی مانند خشونت خانگی، اعتیاد، یا فقر شدید مواجه می‌شوند که نیازمند توانمندسازی سازمانی است.

برای مثال، ارائه آموزش‌های تخصصی در حوزه‌هایی مانند مراقبت از خود (self-care) یا مدیریت استرس، و همچنین ایجاد فضایی امن برای بحث درباره چالش‌های شغلی، می‌تواند به کاهش فرسودگی شغلی کمک کند. علاوه بر این، سیاست‌های روشن برای حفاظت از حقوق کارکنان در برابر تجاوزات روانی یا جسمی، و تضمین شفافیت در فرآیندهای اداری، از جمله عواملی هستند که اعتماد به نفس و ایمنی شغلی را تقویت می‌کنند. بدون این پایه‌های سازمانی، تاب‌آوری فردی مددکاران تحت تأثیر قرار می‌گیرد و خطر ابتلا به اضطراب یا افسردگی افزایش می‌یابد.

مراقبت از سلامت روان و جسمانی
یکی از ارکان اصلی تاب‌آوری مددکاران، توجه به سلامت جسمانی و روانی آنهاست.

این شغل به دلیل ماهیت همدلانه و پرتنش، می‌تواند منجر به «استرس ثانویه» یا «آسیب‌بینی» شود که حالتی است شبیه PTSD ناشی از شنیدن مکرر تجربیات تروماتیک افراد. برای مقابله با این موضوع، مددکاران نیازمند دسترسی آسان به خدمات مشاوره‌ای، گروه‌های حمایتی، و برنامه‌های آموزشی در زمینه مراقبت از خود هستند.

به عنوان مثال، تکنیک‌های مدیتیشن، ورزش منظم، یا تعیین مرزهای روشن بین زندگی شخصی و شغلی می‌توانند به حفظ تعادل کمک کنند.

سازمان‌ها نیز باید فرهنگی را ترویج دهند که در آن مراقبت از سلامت فردی به عنوان اولویت شناخته شود، نه به عنوان یک تجمل. این امر شامل ارائه امکاناتی مانند بیمه سلامت جامع، تعطیلات کافی، و انعطاف در ساعت کاری نیز می‌شود.

توسعه حرفه‌ای و مهارت‌های تخصصی
تاب‌آوری مددکاران اجتماعی به تواناییشان در مقابله با چالش‌های جدید و پیچیده نیز بستگی دارد.

این امر مستلزم سرمایه‌گذاری مستمر در آموزش‌های حرفه‌ای است. دوره‌هایی مانند مهارت‌های ارتباطی پیشرفته، درمان مبتنی بر شواهد، یا آموزش‌های مرتبط با فناوری‌های نوین (مانند استفاده از پلتفرم‌های دیجیتال برای مددکاری) می‌توانند دانش و اعتماد آنها را افزایش دهند.

آشنایی با رویکردهای نوین مانند مداخلات مبتنی بر تروما یا عدالت اجتماعی، به مددکاران کمک می‌کند تا با دیدگاهی جامع‌تر به مسائل پرداخته و از سوختگی شغلی جلوگیری کنند.

سازمان‌ها باید فرصت‌های یادگیری مداوم را فراهم کرده و مددکاران را در مسیر رشد حرفه‌ای حمایت کنند، چرا که مهارت‌های به‌روز نه تنها کیفیت خدمات را بهبود می‌بخشند، بلکه احساس تبحر و کفایت در مددکار را تقویت می‌کنند.

 

شبکه‌های حمایتی و اجتماعی
وجود شبکه‌های حمایتی قوی، هم درون سازمانی و هم در جامعه، به مددکاران اجتماعی کمک می‌کند تا تجربیات خود را به اشتراک گذاشته و از تنهایی جلوگیری کنند.

این شبکه‌ها می‌توانند شامل گروه‌های پشتیبانی همکاران، مشارکت در جوامع حرفه‌ای، یا حتی تعامل با سایر صاحبان مشاغل مرتبط مانند روانشناسان یا وکلای حقوقی باشند.

به عنوان مثال، جلسات منظم با همکاران برای بحث درباره موفقیت‌ها و چالش‌ها، نه تنها باعث تبادل دانش می‌شود، بلکه ایجاد حس تعلق و همدلی را نیز به دنبال دارد.

علاوه بر این، روابط قوی با خانواده و دوستان نیز نقش کلیدی در بازیابی انرژی روانی مددکاران ایفا می‌کند. سیستم‌های حمایتی مؤثر، به مددکاران اجازه می‌دهند تا در مواقع بحران، به جایگزینی منابع عاطفی خود بپردازند و از این طریق تاب‌آوری خود را حفظ کنند.

 

 تغییرات سیستمی و حمایت جامعه
در نهایت، تاب‌آوری مددکاران اجتماعی نیازمند تغییرات بنیادین در سیاست‌ها و فرهنگ جامعه است.

کم‌بود بودجه، قوانین ناکارآمد، و نگاه کم‌اهمیت به حوزه مددکاری اجتماعی، همگی به افزایش فشارها و کاهش تاب‌آوری کارکنان منجر می‌شوند.

برای نمونه، افزایش دستمزدها، تأمین منابع مالی کافی برای پروژه‌ها، و تدوین قوانینی که از حقوق مددکاران در برابر خشونت یا تبعیض محافظت کند، از جمله اقدامات ضروری هستند.

افزایش آگاهی عمومی درباره اهمیت نقش مددکاران اجتماعی و مبارزه با تصورات منفی یا استیگمای موجود در جامعه، می‌تواند به بهبود محیط کاری آنها کمک کند.

بدون این تغییرات ساختاری، تلاش‌های فردی و سازمانی برای تقویت تاب‌آوری ممکن است ناکافی به نظر برسند. جامعه باید بپذیرد که سرمایه‌گذاری در مددکاران اجتماعی، در واقع سرمایه‌گذاری در بهبود کیفیت زندگی همه افراد آسیب‌پذیر است.