تاب آوری و نمایش درمانی

تاب آوری و نمایش درمانی

مقدمه: کودکان افسرده در مقایسه با کودکان غیرافسرده از نظر سلامت و بهزیستی در وضعیت نامطلوب‌تری قرار دارند و روش‌های بسیاری از جمله نمایش درمانی و آموزش تاب‌آوری برای کاهش مشکلات روانشناختی آن ها وجود دارد.

مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی نمایش درمانی و آموزش تاب‌آوری بر اضطراب و پرخاشگری کودکان مبتلا به افسردگی انجام شد.

روش کار: این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود.

جامعه پژوهش دانش‌آموزان پسر مبتلا به افسردگی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره آموزش‌وپرورش منطقه ۵ و ۶ شهر تهران در سال تحصیلی ۹۹-۱۳۹۸ بودند.

نمونه پژوهش ۶۰ تن بودند که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه (هر گروه ۲۰ تن) جایگزین شدند.

گروه‌های مداخله به‌ترتیب ۹ جلسه ۶۰ دقیقه‌ای (هفته‌ای دو جلسه) با روش‌های نمایش درمانی و آموزش تاب‌آوری آموزش دیدند و گروه کنترل در لیست انتظار برای آموزش قرار گرفت.

ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه جمعیت‌شناختی، “سیاهه افسردگی کودکان” (Children’s Depression Inventory)، “مقیاس اضطراب کودکان اسپنس” (Spence Children’s Anxiety Scale) و “پرسشنامه پرخاشگری” (Aggression Questionnaire) بودند. داده‌های جمع آوری شده در نرم‌افزار اس پی اس اس نسخه ۲۱ تحلیل شد.

یافته‌ها: روش‌های نمایش درمانی و آموزش تاب‌آوری در مقایسه با گروه کنترل باعث کاهش اضطراب کودکان مبتلا به افسردگی شدند (۰۵/۰P<)، اما میان دو روش در کاهش اضطراب آن ها تفاوت معنا‌داری وجود نداشت (۰۵/۰P>).

همچنین، نمایش درمانی در مقایسه با آموزش تاب‌آوری و گروه کنترل باعث کاهش پرخاشگری کودکان مبتلا به افسردگی شد (۰۵/۰P<)، اما بین آموزش تاب‌آوری و گروه کنترل در متغیر پرخاشگری تفاوت معنا‌داری وجود نداشت (۰۵/۰P>).

نتیجه‌گیری: نمایش درمانی باعث کاهش هر دو متغیر اضطراب و پرخاشگری در کودکان مبتلا به افسردگی شد، اما آموزش تاب‌آوری فقط باعث کاهش اضطراب آنها شد.

بنابراین، برنامه‌ریزی برای استفاده از روش نمایش درمانی توسط روانشناسان کودک و درمانگران برای بهبود سلامت روانشناختی کودکان مبتلا به افسردگی پیشنهاد می‌شود.

 

 

 

مقایسه اثربخشی نمایش درمانی و آموزش تاب‌آوری بر اضطراب و پرخاشگری کودکان مبتلا به افسردگی

 

 

تاب آوری و نمایش درمانی

نمایش درمانی یا سایکودراما ، یک روش درمانی مبتنی بر هنر است که به بررسی احساسات و روابط فردی می‌پردازد. این رویکرد به افراد کمک می‌کند تا مشکلات احساسی و روانی خود را از طریق نمایش و نقش‌آفرینی در یک محیط گروهی یا فردی شناسایی و تحلیل کنند.

اصول کلیدی نمایش درمانی شامل بیان احساسات از طریق بازیگری، تمرکز بر تجربیات جاری و ایجاد فضایی امن برای ابراز احساسات است. در این فرآیند، شرکت‌کنندگان می‌توانند با استفاده از تکنیک‌هایی مانند بداهه‌گویی و عروسک‌درمانی، به تخلیه هیجانی و شناخت بهتر خود بپردازند.

این روش به ویژه برای درمان اختلالاتی مانند استرس، افسردگی و مشکلات خانوادگی مؤثر است.

اهداف اصلی نمایش درمانی شامل حل مشکلات عاطفی، افزایش خودآگاهی، کشف رفتارهای ناسالم و بهبود مهارت‌های اجتماعی است.

نمایش درمانی به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تغییرات مثبت در رفتار و افکار شناخته می‌شود که می‌تواند به افراد کمک کند تا با چالش‌های روانی خود به طور مؤثرتر مقابله کنند.

سایکودرام به‌عنوان یک روش درمانی عملی، افراد را قادر می‌سازد تا از طریق بازی‌های نقشی، دراماتیزه‌کردن تجربیات، و مواجههٔ کنترل‌شده با چالش‌های عاطفی، مهارت‌های مقابله‌ای خود را تقویت کنند.

این فرآیند به افراد کمک می‌کند تا تجربه‌های آسیب‌زا یا استرس‌زا را از نو تفسیر کرده، احساسات پنهان را بیرون ریزند، و استراتژی‌های جدیدی برای مقابله با تنش‌ها بیاموزند. سایکودرام به عنوان یک ابزار درمانی، زمینه را برای رشد تاب‌آوری از طریق تجربهٔ فعال، بازیابی کنترل بر روی زندگی، و یافتن معنا در تجربه‌های سخت فراهم می‌کند.