تأثیرآموزش مهارت های تاب آوری بر کیفیت زندگی پرستاران

تأثیرآموزش مهارت های تاب آوری بر کیفیت زندگی کاری پرستاران و ارتقای کیفیت زندگی کاری پرستاران نقش بسزایی در بهبود عملکرد آنها دارد.

پرستاری شغل پر استرسی است.

مهارت های تاب آوری به برستاران کمک می کند تا بهتر با شرایط سخت کاری و انتظارات زیاد دیگران کنار بیایند.

این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش مهارت های تاب آوری بر کیفیت زندگی کاری پرستاران پرداخت.

مواد و روش کار: این مطالعه کنترل تصادفی شده در سال ۱۳۹۴ بر روی ۶۰ پرستار یکی از بیمارستان های خصوصی شهر تهران که به صورت تصادفی به دو گروه آزمون (۳۰ نفر) و شاهد (۳۰ نفر) تقسیم شدند، انجام شد.

پرستاران گروه آزمون، آموزش های نظری کیفیت زندگی کاری، استرس و فرسودگی شغلی و تاب آوری را در دو جلسه ی سه ساعتی دریافت کردند.

سپس، آموزش های عملی مهارت های تاب آوری در ۹ جلسه ۵/۱ ساعتی به صورت هفتگی به آنها ارائه شد.

از یک پرسشنامه کیفیت زندگی کاری معتبر شامل ۹ بعد و ۳۶ گویه برای جمع آوری داه های قبل و پس از اجرای مداخله آموزشی استفاده شد.

داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS17 تحلیل شدند.

یافته ها: میانگین کیفیت زندگی کاری پرستاران در گروه آزمون از ۶۸/۲ به ۰۱/۳ از ۵ امتیاز رسیده (۳/۱۲ درصد افزایش) و آزمون تی زوج این اختلاف را از نظر آماری معنادار نشان داد (۰۰۳/۰=p). کیفیت زندگی کاری برستاران در گروه شاهد، در شروع و پایان مطالعه، تفاوت آماری معنادار نداشت (۲۱۴/۰=p).

 

مداخله آموزشی بیشترین تأثیر مثبت را بر ابعاد حل مشکلات فردی، مشارکت در سازمان، ارتقای شغلی، امنیت شغلی و حقوق و دستمزد پرستاران گروه آزمون داشته است.

بحث و نتیجه گیری: آموزش منجر به ارتقای مهارت های تاب آوری برستاران و در نتیجه کاهش استرس شغلی و افزایش کیفیت زندگی کاری آنها شد.

 

تأثیرآموزش مهارت های تاب آوری

بر کیفیت زندگی کاری پرستاران یک مطالعه کنترل تصادفی شده

 

 

کیفیت زندگی کاری (Quality of Work Life) به شرایط و محیط کاری گفته میشود که بر رفاه، رضایت و بهره‌وری کارکنان تأثیر می‌گذارد. این مفهوم شامل عوامل مختلفی از جمله تعادل کار و زندگی، فرصت‌های پیشرفت، امنیت شغلی و فرهنگ سازمانی است.

بهبود QWL می‌تواند به افزایش انگیزه و کاهش استرس در محیط کار منجر شود.

کیفیت زندگی کاری (QWL) به شرایط و تجربیات کارکنان در محیط کار اشاره دارد و تأثیر مستقیم بر رضایت شغلی، بهره‌وری و سلامت روانی آن‌ها دارد.

برای ارتقای کیفیت زندگی کاری، سازمان‌ها باید به چندین عامل کلیدی توجه کنند.

عوامل مؤثر بر کیفیت زندگی کاری

1. شرایط کار ایمن: ایجاد محیطی امن و بدون خطر برای کارکنان از اهمیت بالایی برخوردار است. استرس ناشی از عدم امنیت شغلی می‌تواند تأثیر منفی بر عملکرد و رضایت شغلی افراد داشته باشد.

2. حقوق عادلانه: پرداخت حقوق متناسب و عادلانه به کارکنان، احساس ارزشمندی و رضایت را در آن‌ها افزایش می‌دهد. کارکنانی که از حقوق خود راضی هستند، معمولاً انگیزه بیشتری برای کار دارند.

3. فرصت‌های رشد و ارتقا: فراهم کردن فرصت‌های آموزشی و ارتقاء شغلی باعث می‌شود کارکنان احساس پیشرفت کنند و به اهداف شخصی خود نزدیک‌تر شوند.

4. تعادل بین زندگی کاری و شخصی: حفظ تعادل میان کار و زندگی خصوصی بسیار مهم است. برنامه‌ریزی مناسب زمان کاری و جلوگیری از اضافه‌کاری‌های طولانی می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی کاری کمک کند.

5.محیط کار مشارکتی: ایجاد فضایی که در آن کارکنان بتوانند نظرات خود را بیان کنند و در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت داشته باشند، حس مالکیت و مسئولیت را در آن‌ها تقویت می‌کند.

6.تشویق به خلاقیت: سازمان‌ها باید فضایی را فراهم کنند که در آن کارکنان بتوانند ایده‌های خلاقانه خود را مطرح کنند و بابت آن‌ها تشویق شوند.

7. توجه به سلامت روانی: توجه به نیازهای روحی و روانی کارکنان می‌تواند به کاهش استرس و افزایش رضایت شغلی کمک کند. برنامه‌های حمایتی مانند مشاوره روانشناختی می‌تواند مفید باشد.

 

کیفیت زندگی کاری نه تنها بر رضایت فردی کارکنان تأثیر دارد بلکه بر بهره‌وری کلی سازمان نیز مؤثر است.

مدیران می‌توانند اقداماتی را برای بهبود شرایط کاری انجام دهند که منجر به افزایش تاب آوری، انگیزه، خلاقیت و در نهایت موفقیت سازمان شود.