مقایسه نارسایی هیجانی، تابآوری و همدلی در دانشآموزان
مقایسه نارسایی هیجانی، تابآوری و همدلی در دانشآموزان با و بدون ناتوانیهای یادگیری
ناتوانیهای یادگیری ، یکی از بزرگترین و شاید بحث برانگیزترین مقولههای دانشآموزان است.
هدف پژوهش حاضر مقایسه نارسایی هیجانی، تاب آوری و همدلی در دانش آموزان با و بدون ناتوانی های یادگیری است.
روش پژوهش علی- مقایسه ای بوده و جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه ی دانشآموزان شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۳۹۵- ۱۳۹۶ تشکیل میدهند، که از این تعداد با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چند مرحلهای، ۱۲۰ دانشآموز مقطع متوسطه انتخاب و در گروه ۶۰ نفری شامل دانش آموز با و بدون ناتوانی یادگیری انتخاب شدند.
و پرسشنامه ای نارسایی هیجانی تورنتو، تاب آوری کانر و دیویدسون و همدلی لامونیکا را تکمیل کردند.
نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره مانوا (MANOVA) نشان داد که بین دانش آموزان با و بدون ناتوانی یادگیری در تاب آوری، نارسایی هیجانی و همدلی تفاوت معناداری وجود دارد.
بـه طـوری کـه تاب آوری و همدلی در دانشآموزان دارای ناتوانی یادگیری، کمتر و در نارسایی هیجانی بیشتر از دانشآموزان بدون ناتوانی یادگیری بود
مقایسه نارسایی هیجانی، تابآوری و همدلی
در دانشآموزان با و بدون ناتوانیهای یادگیری
بنابر همین گزارش از خانه تاب آوری نارسایی هیجانی یا آلکسی تایمیا یک پدیده عصبی روانشناختی است که با چالش های قابل توجهی در شناخت، بیان و توصیف احساسات فرد مشخص می شود.
این شامل مشکل در شناسایی و توصیف احساسات و هیجانات است که اغلب منجر به مسائل بین فردی و روابط می شود.
آلکسی تایمیا می تواند در کنار شرایطی مانند افسردگی، اوتیسم و آسیب مغزی رخ دهد. این عارضه توسط متخصصان سلامت روان از طریق پرسش ها، پرسشنامه های خود گزارش دهی و گاهی اسکن ام آر آی تشخیص داده می شود.
گزینه های درمانی مانند درمان شناختی رفتاری (CBT) و روان درمانی می توانند به بهبود مهارت های شناخت عاطفی کمک کنند. آلکسی تایمیا یک ویژگی شخصیتی در نظر گرفته می شود و بر آگاهی و بیان هیجانی تأثیر می گذارد.
نارسایی هیجانی در دانشآموزان معمولاً زمانی آشکار میشود که با چالشهای عاطفی مانند استرس تحصیلی، تنهایی یا تعارضات اجتماعی مواجه میشوند و توانایی مدیریت احساسات خود را ندارند.
این ناتوانی میتواند منجر به کاهش انگیزه، عملکرد ضعیف تحصیلی یا حتی ایجاد رفتارهای پرخطر شود.
در مقابل، تابآوری به عنوان یک مهارت حیاتی، به دانشآموزان کمک میکند تا پس از شکست یا سختیها، دوباره به تعادل عاطفی بازگردند و از تجربیات منفی درس بگیرند.
همدلی نیز نقش کلیدی ایفا میکند؛ زمانی که دانشآموزان احساسات همکلاسیها یا معلمان خود را درک میکنند، نه تنها روابط اجتماعی بهبود مییابد، بلکه فضایی حمایتی ایجاد میشود که تابآوری فردی و گروهی را تقویت میکند. این سه عنصر در کنار هم، شبکهای امن برای رشد عاطفی و تحصیلی دانشآموزان شکل میدهند.
همدلی میان دانشآموزان میتواند به عنوان پلی برای غلبه بر نارساییهای هیجانی عمل کند.
زمانی که دانشآموزان بهخوبی احساسات یکدیگر را درک کنند، بهراحتیتر میتوانند از هم یاری برسانند و در مواقع ضروری حمایت کنند.
این تعاملات پرمعنا نه تنها تابآوری فردی را افزایش میدهند، بلکه به شکلگیری جوی مثبت در مدرسه کمک میکنند که در آن شکستها به فرصتهای یادگیری تبدیل میشوند.
در چنین محیطی، دانشآموزان یاد میگیرند تا با همکاری و حمایت متقابل، چالشهای عاطفی را مدیریت کنند و از تجربیات یکدیگر برای رشد شخصیتی استفاده نمایند.
همدلی و تابآوری به موفقیت تحصیلی و به شکوفایی اجتماعی و عاطفی منجر میشوند.