تاثير فعاليت بدني بر تاب آوري، بهزيستي ذهني و تعلق خاطر كاري كاركنان زن

زمينه و هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي تاثير فعاليت بدني بر تاب آوري، بهزيستي ذهني و تعلق خاطر كاري كاركنان زن دانشگاه آزاد اسلامي بود.

مواد و روش ها: طرح اين پژوهش به صورت نيمه آزمايشي بود كه همراه با مراحل پيش آزمون، پس آزمون و گروه شاهد انجام گرفت. جامعه آماري مطالعه را كليه كاركنان زن دانشگاه آزاد اسلامي واحد پرند تهران تشكيل داد (۹۴ نفر) كه از ميان آن ها، ۷۲ نفر به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (۳۶ نفر) و شاهد (۳۶ نفر) قرار گرفتند. براي جمع آوري اطلاعات، از پرسش نامه هاي تاب آوري Connor و Davidson (Connor-Davidson Resilience Scale يا CD-RISC)، تعلق خاطر كاري Schaufeli و Bakker و بهزيستي ذهني Keyes و Magyar-Moe استفاده شد. داده هاي به دست آمده با استفاده از روش تحليل كواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: تمرينات هوازي موجب افزايش معني دار تاب آوري، بهزيستي ذهني و تعلق خاطر كاري در شركت كنندگان شد (۰۵/۰ > P). بر اساس يافته ها، شاخص هاي بهداشت رواني به يك اندازه تحت تاثير تمرين قرار نمي گيرند. اندازه اثر در عامل تاب آوري، تعلق خاطر كاري و بهزيستي ذهني به ترتيب ۶۳/۰، ۴۹/۰ و ۰۹/۰ به دست آمد.
نتيجه گيري: توصيه مي گردد مديران جهت افزايش تاب آوري، بهزيستي ذهني و تعلق خاطر كاري كاركنان خود، فرصت هاي مناسبي را براي شركت كليه آن ها در برنامه هاي فعاليت بدني فراهم آورند تا بتوانند موثرتر از نيروهاي انساني خود در سازمان به صورت فعال و سالم بهره مند شوند.

تاثير فعاليت بدني بر تاب آوري، بهزيستي ذهني و تعلق خاطر كاري كاركنان زن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.